Archive for Febreiro, 2004

Irish-Galician links | ligazons galego-irlandesas

Xoves, Febreiro 26th, 2004

on 26/02/2004

One day you are looking for an Irish site, while you’re prepairing your last travel to Ireland.
With the time, more and more websites are filling the favorites area [ of Mozilla, of course]. And in text arquives, in papers….everywere was full of Irish-Galician websites.
And now, what’s going on? what happened whith all of that stuff?
Well at the end I made a site to arquive all of these links.

[great for Irish piligrims, Galician travelers looking for a day in Donegal’s hill, or , who knows..]

____________________________________________

O dito: deixo a disposición de todas e todos o que o comezo era so unha ferramenta .
Ale , a desfrutalo 😉

‘Tis´ , de Frank McCourt

Luns, Febreiro 23rd, 2004

‘Tis`

E unha expresión hiberno-inglesa (pdf) que poderiamos traducir coma “isto e”. Escribiuno Frank McCourt, coma unha continuación de as cinzas de Anxela.
Comecei este libro antes que o de as cinzas de Anxela, e podo dicir que sentinme identificado pola temática e sobre todo, por seu sentimento.
Está escrito coma unha continuación do anterior, e comeza falando da viaxe dende Irlanda ata Nova Iorque. Fala en primeira persoa, intercala os seus pensamentos, as suas reflexións….. este irlandés tórnaseme sinceiro, e sintoo preto das inquedanzas galegas. Seu amor a terra, o seu lembrar da sua familia, os pequenos detalles. Un dia vese acosado sexualmente por un sacerdote -católico- cheo. Outro dia ten que afeitarse a cabeza porque un matasanos con titulo e sen miolos dille que a infección de ollos que ten dende que estaba en Irlanda, e causa do cabelo infectado. Ignorancia, sinceridade, experiencias similares a cando saes desta terra a percorre-lo mundo.

Este libro rezuma honestidade, e nestes tempos e algo moi de agradecer. Voto en falta referentes galegos similares, que existiron e inda existen, mais por unha chea de motivos non acaban de sair tódolos que deverían.

Os traballos mal pagados de Nova Iorque, o seu periplo polo exercito, a segunda gran guerra que otorgalle o titulo de profesor, o voltar a Nova Iorque a ensinar literatura….. palabras que sucédense nunha mestura de realismo e senso do humor -algo tan galego, a nosa retranca coma recurso ante o noxo-.
‘Tis e unha historia de supervivencia, que amosa coma co esforzo e o traballo, tes posibilidades de sair adiante, e iso da forza, inda que a cada momento sabes que ninguen garante nada. So aqueles que pasaron polo esforzo valoran estas secuencias de instantáneas dunha vida de traballo. Moitos riranse da estupideces que el mesmo recoñece, mais isto sería non ser sensible ante toda a sua traxectoria vital e o longo camiño percorrido

Coido que Frank McCourt concibiu entrámbolos libros coma un so, nembargantes, recomento a sua lectura de calisquer deles: descubrir a sua realidade foi coma redescubrir a miña, e mirar a nosa vida con outros ollos fai renacer nela

medio millon de galegos sen rede

Sábado, Febreiro 21st, 2004

Tentei re-comezar a escribir algo coherente sobre algo que me pasou outro o dia. Pero admito que non son capaz.
O outro dia escoitei como me dician que medio millón de galegos non teñen acceso a rede porque a situación e a que é.

Se a alguén lle interesa saber cal é a miña opinión sobre o tema, pode visitar barrapunto, onde deixei dous comentarios.

Agardo desbloquearme segundo pase o tempo.

Ah! namentres, temos que aturar responsables políticos que queren ofrecernos tecnoloxías de hay 8 anos, para darnos acceso a rede dentro de cinco anos.

Sí, isto e coma o do Prestige, en que veñen os entendidos a facer festa e dicir que non se pode facer namais (pdf)
Falan de da-lo DNI electrónico a 40 millóns de persoas e non son quen de dar acceso a rede a medio millón de galegos

Non entendo nada

_______________

Os mesmos cargos do goberno galego que falaban disto, participaran en Lugo nunhas xornadas sobre codigo aberto. Tamén irá algun representante do departamento de inversións. Haberá que saber en quen pensan invertir. Tamén irá xente de Sun. Deles falei hay un tempo.

Pois nada, agora si que entendo menos, pero se alguen quere descargarse o programa das xornadas de codigo aberto, en formato Microsoft Word, que prema a ligazon. (uhm, se son xornadas de código aberto, ¿por qué aparece o programa en formato propietario?)

Posted by:|Feito por: MarianoGrueiro

Comments:|Comentarios
Pépi (de www.pepilucibom.tk ) on 23/02/2004
Espanholeiros..!

“…perdooche”

Sábado, Febreiro 21st, 2004

O onceese fixo esquecer cousas como que algunhas empresas farmacéuticas presionaban xa daquela para que non se proporcionasen medicamentos os enfermos de sida en África.
Ou que parte das mesmas empresas, apoiadas polo goberno estadounidense, fixeron un programa para comercializa-los coñecementos mayas , programa chamado ICBG-Maya.
E isto vai na sección de fotografía: No xornal El mundo sae unha exposición de Sebastiao Salgado, con fotos sobre como se dan vacunas a cativos afectados da polio. Arriba a dereita, un anuncio da compañía que participaba nas actividades antes mencionadas.

O momento decisivo, unha mao cun reloxo dixital vello, tende unhas gotas para ese cativo que dese xeito escaparase dunha morte certa.
Se na Galiza pedimos unha axuda para viaxar a esas terras para documentar esa realidade, toda axuda e negada (por favor , quen diga o contrario, que contacte comigo: se rexeito o ofrecemento, comprometome a facelo público, pero que non diga que non se informa do que pasa na África porque non hay quen o conte)

Xa podo ver na inaguración da exposición, entre canapé e canapé de caviar , as maos sinalando a esa “preciosa gradación de grises”, a “esa iconografía que queda tan ven reflectida pola Leica de Salgado”.

Eu antes tamén tiña unha mar salgada.

Antes de que moitas desas manos emporcadas de caviar apuntaran a miña terra. E agora non falan dela. Non está ben. Falemos dos problemas de toda a pobre xente que morre porque ten que morrer, mentres nos o primeiro mundo ¡ oh salvadores do universo! dicímoslle cual emperador roman “perdooche“.

Un pregúntase se isto está ben. Sempre digo que o millor mañá serei eu quen teña que facelo, pero cústame mentalizarme diso. Unha cousa e que un ceda para que as cousas se leven a cabo, outra apoiar unha empresa que está a condenar a xente a morte, mentres patrocina o traballo dun famoso fotodocumentalista.

Cando menos, habería que reflexionar, dun xeito ou doutro , algo sacaremos en limpo.

A mesa presiona para….que non se utilice linux nas escolas

Luns, Febreiro 16th, 2004

Sintome estafado pola mesa.
Sempre defendin o apoio que teñen a lingua, pero con decisións asi, a min tamén danme ganas de escribir so en inglés.
A nova da traducción do windows XP o galego, chega moi, moi tarde. Non xa para mín, senon para moita xente que fuxiu dos ordenadores porque estes non falaban na sua lingua. E sei que baixo esta afirmación, os da mesa poderian dicir “precisamente iso e o que prentendemos, queremos que os que utilizan os ordenadores, poidan facelo en galego”.

Na miña opinión, iso e hipócrita. Ou ben e que descoñecen onde vivimos. Estaría ben esas afirmacións se viviramos en Suecia. Ogallá que cambie a situación. Pero nunca o fará dese xeito.
Presionar a MS co apoio do software libre, e o recoñecemento implícito do uso deste como algo real na nosa terra. E se así e
¿Por qué non o apoian?
O apoio do software libre , teria que estar a marxe de distribucións, grupos políticos e institucións, e algo do que todos saimos beneficiados.
Supoño que é hora de unirse e tornar as estratexias.
Antes farei unha paréntese

Son usuario de mac, e nel utilizo tanto o Mac OS X -que coma sabedes e un BSD , coma o linux-. O que vou. O Mac OS X ten un apartado para configura-los idiomas, de xeito que cando instalas unha aplicación, esta moitas veces ten varias traduccions, e ponse un idioma ou outro segundo a lista das preferencias do sistema operativo. Dita lista de idiomas e enorme. Nos idiomas españois, aparecen o castelán, o catalá, o euskera…….¡pero non aparece o galego.
E dicir, e ata aparece o irlandés (gailge), con non moitos falantes ( por certo:eu inda non atopei nengunha aplicación feita en irlandes para este operativo, pero o dia que un desenrolador se decida a facela, poñerase a iso e punto. Pero eu se mañá quero facer unha aplicación que utilice todo este tema dos instaladores, en fin, que o galego non aparece.
¿Puxose a mesa en contacto con Apple? Ata onde eu sei, non.
E tampouco para pedir un Mac OS X en galego. Por un sistema operativo comercial ben feito, e con parte dos compoñentes -darwin- de código aberto, e pasan.

Non sei a vos, a min a mesa non me preguntou nunca as ventaxas ou inconvintes que ten o código aberto, pero inda asi dou un adianto.
Ese sistema de desenrolo, fai que eu cando utilizo linux, poida utilizar un navegador en galego.
Ese sistema de desenrolo, fai que inda que utilice un operativo propietario, poida utilizar un navegador traducido o galego. Coma eu co MacOSX e o mozilla, ou moita xente co guindos e o mozilla. Se os da mesa soubera a cantidade de xente que rematou instalando linux no seu equipo , despois instalar o mozilla para guindos , e comezar a preguntarse por qué non, de seguro que hoxe serían os primeiros en apoiar o uso do software libre.
Como xa dixen noutrora, a administración estase a gastar cartos en licencias que poderia gastalos en formación, en traducción, etc.
Con proxectos de traducción a nosa lingua de aplicacions de código aberto, queda polo chan todas esas “imposibilidades técnicas” das que MS falou moitas veces. E que non pida unha millonada por facelo.
A min non me saen as contas estar buscando traballo, e que diga que non hay persoas cualificadas, ou que levaríalle moito tempo e cartos, etc.
E ise , e outro máis dos motivos para utilizar nesta terra os BSD, linux, etc: permitenos ver a situación dende dentro, ver o que é real e o que non, e asi poder comparar a próxima vez que alguen nos diga que “para facer X cousa, hay que usar o producto de X”.
As veces sí, pero non sempre é así.

Xa se foron apuntando ideas que parecenme estupendas. Estratexia da difusión.
E admito que eu, cando escoitei o da mesa e MS, viume algo a cabeza, e penso tentar facelo. E dame igual que estea xa feito, ou que o final todo quede en nada. Quero tentalo.
Un cede arrincable en galego, mais que utilice linux
Pouco, pouquiño a pouco, que todo sabemos o que e facer as cousas con paciencia.
Pero sen pausa.
Se isto fora una peli ianki, diria que con aquela pseudoamenaza, o único que conseguiron foi crear un feixe de enerxia que tirará inda máis para adiante. Se aqui alguen pensa (MS, mesa) que a xente reaccionaria deixando todo, equivocase.
[mode mutante desvariado on]
Un podera rematando exiliado para atopar traballo, pero hay cousas que non teñen precio. -Inclúome
[mode mutante desvariado off]

Vou deixar unha reflexión para a mesa.
Nun pobo aló arriba, teñen problemas para cambiar de ms a linux. E outros motivos técnicos aparte, e que moitos teñen medo a non saber manexar outros operativos, o reves do que soe suceder o que aprendeu con outras ferramentas libres e faslle cambiar, posto que non da nada por feito, e tradúcese o final nunha maior capacidade de adaptación e maior competitividade.
Os rapaces de agora son o futuro de mañá, e a traducción de MS e so unha excusa para que o dia de mañá, eses cativos teñan que utilizar unhas licencias que pagamos todos.

[Publicado coma comentario no glug]

censorship in a North American tv forum

Luns, Febreiro 9th, 2004

chapapote na praia de As Catedrais
I never expected this.
In January, an northamerican TV chanel made a documental about the “Prestige”.
Well, was great to see it. So improvable, but great that from the United States , there’re people who are still remembering us.
But they don’t talked about the other half of the history, about the responsabilities of the spanish government.
In the website of PBS, there’re a forums area, and i send my opinion. I signed and respectfully opinion to the autors. Anyone can send their opinion.
I waited one month to it’s publication.

Still now, people remember what happened at Alaska, when the accident of the ‘Exxon Valdez’.
But what the hell is going on with us?

I can believe it. I can believe that the some people who came to Galicia to “tell the truth about the Prestige tanker” now are censuring my opinion.

The opinion of a galician.
The opinion of a galician filmaker. No official filmaker, yap, I’m not that and I don’t want that.

Ok, “you live in a free country”, If I’ll ever had the chance to finish the documental, I’ll send you a copy.
Sure.

While that , I have the chance to give my opinion at biggerbrain, because this great guy wrote this:

Stopping Oil Spills with Blogs

I spent three weeks this past summer in Galicia in northern Spain. It’s where the oil tanker Prestige sank in November 2002 and befouled the entire northern coastline.

Frontline/World had a short investigative documentary on PBS recently about the ship and the massive oil spill.

Documentary reporter Mark Schapiro writes in part:

Mayor Mouzo is furious that not enough has been done to protect the Galician coast: “One hundred and fifty-two ships pass by [here] every day. Ten percent of them are bad ships, pirates. At any moment there could be another accident.”… the unregulated oil tankers keep passing.

Schapiro adds in an interview:
Here was a ship that went down, causing massive ecological devastation to the coast and the people of Galicia, and it looked like it was going to cost hundreds of millions, if not billions, of dollars. And yet the question of who actually controlled the vessel, who was responsible for it, was very obscure.

What if environmentally oriented bloggers worldwide decided to find ways to end the obscurity. Documents could be posted ala The Smoking Gun. Each new ship registered around the world is posted. Each spill is noted. Each responsible owner’s name and affairs put on the site. Room is made for interviews with crew and captains. International companies that profit from using shabby ships get exposed.

Everyone involved in the nefarious parts of this business gets written about. Collectively, it could be a powerful force. Think how something like this could help amplify the Frontline message.

So I am going to try to contact Schapiro and see what he thinks. I also will contact a friend in Spain and see if anyone thinks this has merit. One nice quote from one Spanish official says we know about titling at windmills, we do not give up.

I think all the idea needs is someone who will champion it.

I need to say a big
Thank you
to Leonard Wittthis for his idea and support.

língua

Luns, Febreiro 9th, 2004

lembrome

A lingua que debera unirnos separa a moitos.
Comezarei por falar do que penso nestes tempos nos cales moitos e moitas teñen medo a asomar o fuciño -as cunetas de hay setenta anos fixeron estragos-.

Ou polo menos do que penso hoxe: eu sempre estou aberto a todo, e gosto de utilizares miña lingua Uns chamanlle dialecto , outros portugues, Daniel chamábale galego.
Nos precisamos utilizalo.
Tento, ademáis, se é posible, calquer eido de normalización 😮 que escribo sobre informática, está ou ben exclusivamente en galego, ou ben inicialmente en galego.
Pois ben, para moitos, isto non e suficiente.
Non fan o mesmo, pero criticanche.
Os que me critican, non critican a administración cando da os libros de tecnoloxía en galego, pero e máis sinxelo criticarme a min.
Critican os que falan castelán porque escribo en galego, e criticanme os que falan galego porque non escribo en 4 normativas (oficial, maximos, reintegracionista, portugués).
Xa quixera eu, máis só teño duas maos!

E da tristura. ¿Qué máis podo facer?
Ontes fixen un comentario nun portal de lingua.
E citoo agora porque isto e algo que pasa a diario e moitas veces, so que o anonimato duns e a frustración doutros fai que non poidamos ler en palabra unha análise sobre esta situación social.
Auto-odio. Outra escisión dun auto-odio galego que é nosa besta escura, que se non controlamos un dia acabará connosco.
Ontes puxen un comentario sobre que preferia calquer normativa do galego antes que utilizar unha lingua que non seña a nosa.
Ní tír gan teanga. ( non hay nación sen língua)
A frase non e miña, e do irlandés (ou gaélico irlandés, ou gailge, coma din eles de si).
Pois non foi suficiente.
¿Motivo? tomouse esa afirmación como que apoio determinada normativa.
Non queria afirmar iso, sen embargo non apioar a normativa duns significaba que apoiaba outra.
O millor ata alguen pensará calquer contubernio deses de finais dos setenta. (mmmm eu tiven que facer unha viaxe de catro horas para ver bienvenido excelencia. Iso si que foi unha trama e diso ninguen fala.

Todo e mais sinxelo, digo as cousas directamente, querendo tirar para adiante, e isto na nosa terra e inasumible,porque deronnos tantos paus que asumimos unha loita continua.
Teriamos que loitar no traballo, na creación.
Vexo a diario persoas que escudanse na sua lingua para falar dos problemas de todo, e moitas veces cando pides que usen a sua lingua con normalidade , “para iso non vale”.
Vaia.
Outras veces, e preciso falar de nosa vida fora noutras linguas. Eu prefiro o inglés, porque nos paises de fala ingles saben pouco de nos. A algún chamanlle a isto fuxir da lingua propia, os mesmos que non se preocupan en defender o que temos.
Eles non foron os que teñen que escoitar “¿eres de Galicia?¿como?¿de Valencia dis?” ou “pensei que falabades todos español”. Os seus libros de texto non amosarán nosa realidade se nos non comezamos por expoñela.
Iso sí, fora moitos falaran nunha lingua que non e precisamente o galego nen o inglés (porque lles educaron que co castelan percorrerían mundo).
Todo e máis sinxelo. Duro pero sinxelo.Quen queira poñer máis e máis normativas, o millor será o camiño.
Que faga coma min e que escriba. Que escriba unha normativa, un diccionario ou calisquer libro, porque eu cando chego a librería, da igual que lles pida outra normativa, non podo conseguila. Iso e unha relidade hoxe en dia nos pobos galegos.
E inda asi gustaríame aprender outras, e xa me compararon cun político madrileño que naceu en compostela, que non sabe falar galego, e que algúns din que rematará como presidente español.Vaia. Culpable de ser galego, e culpable de vivir nun pobo.

Non dixeron nada que estou escribindo sobre a informática en galego, e paso parte do meu tempo traducindo programas. Seguro que eles gostan do seu mesenyer en castelán.
Non dixeron nada da normalización da lingua.
Non dixeron nada diso.
Inda asi, parte da dureza disto e aceptar o que xa apuntaba o comezo: teriamos que camiñar xuntos.
E fácil meterse coas persoas que escriben zhapapote con z.
O dificil e darlle as gracias os que seguimos a dicir o mundo que vemos, en tódalas linguas que coñecemos.
O ano pasado tentei crear un centro de documentación sobre o prestige.
Nos foros chovian as criticas sobre as linguas. Non a hora de traducir cousas, ou conseguir axuda de fora. Non, entre moitos, falando non se sabe ben de que.
Nada de axuda, so un par de persoas ofreceronse a colaborar.
Hoxe, sego a buscares alguen que queira botar unha mao.
¡mhoitos din hamares a terrra, pro so aman suas jramaticas, e jalisia agoniza!
E digoo con tristura.

Se alguen quere botar unha mao a hora de publicar libros de michael moore en galego (normalización), a hora de facer un centro de documentacion sobre o prestige, a hora de facer libros de informatica en galego, a hora de escribir e debuxar libros para cativos en galego, que contacte comigo. Se alguen quere enviarme gramáticas, estudiareinas con gusto. Para o resto, lembrome do que dicia Castelao:
“Lémbrome dalgúns galegos que viven para o seu bandullo, porque son ben asisados e non sofren as inquedanzas dos demais.
Parece que teñen o pesimismo dos vellos e ainda non se aventuraron en nengunha empresa”

Comments:|Comentarios
Santiago Sanjurjo on 10/02/2004
Unha lingua é un medio de comunicarse. Nun proceso de comunicación mediante a linguaxe (véxanse estudios tipo Ferdinand de Saussure para ver este tema máis a fondo) interveñen varios factores: emisor, receptor, código, mensaxe… se falla algún deles non hai comunicación. O que pode pasar (e é o que pasa) é que as normalizacións son arbitrarias, son convencións. Pero se tanto o emisor como o receptor se entenden (aínda que non usen unha normativa, é dicir que o código non sexa oficial), hai comunicación.

Santiago Sanjurjo on 10/02/2004
Fe de erratas: no artigo anterior, onde pon “normalizacións” debe poñer “normativas”

Como sera o 2010. Como e a Galiza de despois do 2000

Luns, Febreiro 9th, 2004

Acabo de ver un video promocional da empresa NTT Docomo sobre a sua visión de futuro do que se podería acadar no 2010. Emociona, en mestura de ledicia e tristura. Lembroume en certo xeito empresas españolas que queren facer cousas semellantes, falando de NTT e dos seus 38 millons de clientes. Claro, non din que os xaponeses usuarios de NTT utilizan servicios digamos que un chisco diferentes.

Pero lembremo-lo video de NTT . A idea era propoñer un futuro, e lembrome todos esos programas, novas, etc, que nos falaban do ano 2000 e todos facían prediccións.
Algo que lembro con agarimo era un exercicio dun libro de galego. Coido que foi no ano 1985. Tiña unha ilustración, sobre unha historia de dous rapaces, e falaban do que podería ser a Galiza do 2000. Ti non podías por menos que identificarte con eles , e tamen facíaste esa pregunta. O final da historia, había duas ilustracións, unha con mareas negras, contaminación, e cousas, ben moi feas. E outra con vacas no monte, ordenadores modernos, coches polo aire e rias limpas.
E unha magoa porque parece que andamos mais preto da ilustración de cousas feas. E non o digo por queixarme, digoo porque tocounos iso, e as cousas puideron ser doutro xeito.
Poden ser,, inda doutro xeito.
(….)
Voltei a ve-lo video. A xente que sae, tera tamén, o igual que a ilustración do libro de galego do ano 1985, miña idade. Hay un pouco de todo, pero todos utilizan a nova tecnoloxia que vira daquela, na sua vida diaria. E parece moi fermoso. Porque para eso e a tecnoloxía.
Farei un repaso das tecnoloxias que temos hoxe en Galiza e o uso que empregamos.

-ordenadores: infrautilizados. Sobreestimados e subestimados. Máis que ordenadores, faltan libros de informática en galego, e adaptados a nosa realidade.

-telefonía fixa: os Estados Unidos tiveron xa no seu momento na telefonía rural , unha prioridade. E eu penso nas vilas galegas que non teñen teléfono, ou con teléfono sen acceso a rede.

-telefonía móbil: centremonos. Un mobil do 2000 , conectado a un cliente de correo por texto (e con menues e en galego, por suposto) faria posible a conexión de moitas aldeas co resto do mundo. Custe no 2000: 20000 ptas do teléfono e 50000 ptas do ordenador. Custe no 2004 do mesmo equipo: por 20 euros un teléfono e 150 por un ordenador (tirando por arriba). A única dificultade atópase en que a/s compañias telefónicas facturan o gsm de xeito que seria económicamente inviable coas tarifas do 2000 ou do 2004 , pero a vez, a pouco que se pense, seria económicamente rendible.

-tecnoloxias inarámicas: a tvg poderia transmitir unha segunda canle cultural, dende hay anos (o sinal vai por duplicado, e os equipos actuais fan que non sexa precisa tal redundancia). Estaría ben mandar datos. Non se fixo nada diso, pero como xa escribin outra vez, aproveitanse as instalacions dos reemisores, para poñer equipos de transmisión telemática para a comunidade cientifica universitaria.
As redes telemáticas inarámicas, que pudidéronse implantar dende o 2000 na nosa terra, Están tamén infrautilizadas. Comenzanse a utilizar, e inda así, moi infrautilizadas. Moitas das compañías telémáticas pensan tanto nos cartos que perden moitos clientes potenciais (ou seña, que perden cartos). Lémbrome especialmente dunha señorita que coñecín en Donostia no vrao do 2002. Lembro coma R e eukaltel facían daquela un estudio sobre a viabilidade dunha conexión inarámica no rural. Recibían cartos dos fondos de cohesión europeos. Iso e extraño, porque son empresas moi grandes. Non coma outras, pero grandes.
Eu, dous anos antes pedira axuda para algo similar, e nada(digo axuda, fosen cartos, asesoramento, etc). Daquela, tampouco. He hoxe tampouco. Máis a diferencia de antes, agora vexo todos os complexos, nas compañías telemáticas, na administración, en moitos sectores, que nunca, agora tampouco , creron realmente na sua xente.
Pois non queda outra que crer en nos

Internet, publicacións dixitais…non vou seguir, quen queira unha análise máis intensa ou seria, aqui estou.

En duas palabras,que o igual que non se esta a aproveitar nen tan sequera o que a tecnoloxía nos ofrecía hay 4 anos, e probable que dentro de 6 pase algo parecido, máis nos sempre temos parte de responsabilidade.
Do mesmo xeito, agardo que o noso medio non sega parecendo o da ilustración fea aquela…. e tamen depende de nos que iso sexa asi.

Como facer ligazóns sen suliñar con CSS.

Domingo, Febreiro 8th, 2004

O CSS e usado nas páxinas web para definir cores, fontes, deseños e outras caracteristicas. Esta feito de xeito que faise unha separación entre a estructura do documento, e a sua presentación, o cal da como resultado un maior control sobre as caracteristicas de presentación, e reduce a complexidade da estructura dos contidos.
E para demostrar todo isto, nada coma un exemplo sinxelo e practico;
Asumirei que traballamos cun arquivo externo de texto para o css (poderiamos tamen poñelo doutro xeito).
Nun editor de texto creamos un nome de arquivo, por exemplo ligazonssensulinhar.css.

No código fonte do corpo da nosa páxina html, insertaremos unha ligazón o arquivo:

E agora traballaremos con el.

Imaxinemos que queremos poñer un corpo en tipografia verdana, pequeno e de cor gris ( #666666 ).


.ligazonssensulinhar {
font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif;
font-size: small;
font-style: normal;
font-weight: normal;
color: #666666;
}

Ben, pero ademais , queremos troca-la cor azul das ligazons, por unha das mesmas características, no mesmo arquivo de texto ( neste exemplo, ligazonssensulinhar.css ) , engadiremos ademais:

a:link {
font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif;
font-size: small;
font-style: normal;
line-height: normal;
font-weight: normal;
color: #666666;
text-decoration: none
}

Con isto poderia chegar, pero temos que ter en conta que faltan por definir as ligazons activas ou xa visitadas

a:visited {
font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif;
font-size: small;
font-style: normal;
font-weight: normal;
color: #666666;
text-decoration: none
}
a:hoved {
font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif;
font-size: small;
font-style: normal;
font-weight: normal;
color: #666666;
text-decoration: underline
}
a:active {
font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif;
font-size: small;
font-style: normal;
font-weight: normal;
color: #666666;

}

Isto e un exemplo das posibilidades que nos ofrece o feito de traballar coas follas de estilo CSS.

Unha curiosidade, inda que a primeira proposta de CSS e do 1994, por Håkon Wium Lie, o primeiro navegador que soportou todas as especificacions, foi o internet explorer 5.0 para Macintosh, en Marzal do 2000

Gorse

Mércores, Febreiro 4th, 2004

Toxo

Mum, mum , where’s mum?

The last thoughts in her head, now are the noise of the machines.
The dressmaking machines.
The fashion-machines.
Exploitation it is not fashionable, then let’s put the fashinable-brothel in a fashionable-chicken factory, in the middle of the gorse.

She works at a chicken-factory.
Well, there’re no chicken, but the air is full of sweet and heat.
Many womans, like her, working at the same time in with the fashion-machines.
She tryes to think in Pepiño, four years old, so cute,and so small.
She loves to go with Pepiño to the mountain, to go for a walk.

There aren’t many free time.
Many weekends she is working.
Go for a walk to the mountain with Pepe, his husband, and with cute Pepiño.
Go picnic, between the gorse, the lovely galician toxos.
Yellows spots of the xorimas, the flowers of the gorse, along the hills, behind the sea.
In othe mountain far of the mountatin of the fashionable-chicken factory.

When she was a girl, she loved to go with grandpa to the mountain.
Grandpa was a intelligent man.
Grandpa knew the sciense of to do the zocas, the traditional wood’s shoes, imprescindible in other times when there wasn’t Wellington’s, only zocas.
Lovely days too , near the lareira, with histories between the fire and the tenderness of the family.
Gorse. gorse.
Green and yellow.
Love and explotation.
Mountain and blacksea.
Gorse, toxo’s galician yinyan.
Gorse iconic, in an iconic land.
Sara went with grandpa to collect gorse, to use as firewood.
Sara now was lacing green trousers, one piece, other and a madeinmarroco docket.
Marroco at Galicia.
Sara didn’t saw the bodkin, and the red began to dye the green.
She stopped to think aboud this new kind ot gorse, who give her blood on the green, but no histories at the night.
No family tenderness of grandpa.
Only Pepe and Pepiño, her precious treasures.
No toxos for a little of heat, only a broken bloody bodkin for a little of money.
Gorses.

Comments:|Comentarios
mr santos on 10/02/2004
hello i realy love your spanish poetry its so country like so uncivilizeated .yo are my fan

on 10/02/2004
http://www.intermonoxfam.org/page.asp?id=1095