Mariano Grueiro

My last camera. Well, at now I was using in 35 mm a Mamiya SLR and a Revue rangefinder. In my last trip to Ireland, the Mamiya say bye and the Revue, the same.And, because that, I was withouth a 35 mm camera, and I had not many options: leicas konica hexar contax G series (g1, g2) And no more? Yes, other one, russian clones And because that, I began to see my options. At the end I find a Zorki 4. Zorki it's a copy of a Leica II . The Leica inspired many camera makers to copy its styling and mechanics, a whole museum could be devoted to these alone. The Zorki 4 came from the Krasnogorsk Mekanicheski Zavod (KMZ) which translates as Krasnogorsk Mechanical Factory in typical un-romantic Russian style. The same factory brought us the Zenit. The Zorki was one of the cheaper Leica copies, and still is, thus establishing its eligibility to be in this collection admirably. Made from 1956 to 1973, they are quite nicely made and finished, the whole back of the camera removes to get to the film - at this point some caution needs to be exercised as the take up spool is not captive.......good places to avoid changing film would be boats, fields of long grass and rope bridges! Fitted with Screwmount interchangeable lens and coupled rangefinder. Shutter speeds have to be set after winding on or the indicator doesn't align correctly. I began to use in a april 2004 series at Madrid, which you can see at the works area of the website. The camera looks great, and heavy too. At the moment, the results are over of what I spected. Nice camera. The photos are from the man, not from the camera. Posted by:|Feito por: MarianoGrueiro

Phtos are from the man...good sentence!

chuzame

Na facultade de informática da complutense de Madri,atopeime unha chea de xente falando de esquiar, e de cousas asi, de xeito que fun a biblioteca.
Segunda planta, e na sección de redes tiñan algun libro interesante.
Despois fun a facultade de Física. Teñen unha asociacion adicada a astonomia. E despois por un carreiro fun a facultade de matemáticas, onde tiñan unha chea de antenas para satélite no teito. Mais errei, aquelo poñía "centro nacional de meteorología".
E dalí fun por un carreiro ata un edificio cheo de lousas o redor del. Alí ensinan telecos, e na biblioteca hay unha seccion interesante -10 libros- sobre criptoloxía.
Madri e moi rural tamén, máis moitos (non penso facer coma os que falan da Galiza, penso sinceiramente que haberá de todo) dos que estudian nestes sitios teñen panico a Galicia e so se atraven a deixar o iate alí: a cousa e complicada cando non tes nos carreiros antenas que falan co hispasat.
Polas noites non ves as estrelas con tanto fume , por madri.

chuzame

on 14/04/2004

o juifi

"oes Mariano, que e iso do juifi"
- E do que che falei hay catro anos
- E porque agora falan do juifi?
- Porque telefónica non sabe falar galego (so catala se visitas sua paxina guef onlain), e por que dese xeito ten o traxe novo do emperador.

Hehehe.
Risa parva.
Agora seica Santiago vai ser a primeira cidade galega con rede inarámica. Ribadeo tena dende o 2000, pero claro, e un pobo
Isto parece un contuvernio deses.
Ontes falei con Paola, e hoxe vexo que os de soluziona organizan unhas xornadas.

Pero non puiden enterarme de máis porque non me entraba a páxina co meu navegador, o Mozilla en galego.

Sería porque o meu navegador fala galego?
Quen sabe. Parece que fora eu o paranoico da lingua, pero a xente ponse a pensar cando lle ensinas estas capturas de pantalla. Xa non probei a entrar co Debian e Mozilla.

En fin, pregúntome para que son esas presentacións, ou conferencias, que as dan os mesmos que hay un tempo non lle vian futuro as redes inarámicas , inalámbricas , wifi , juifi ou como queiran chamarlle agora para tentar vender o que non venderían chamándolle as cousas co seu nome.

En fin.....

Non, de en fin nada. un despois ten que emigrar mentres os que antes pasaban de ti, seguen pasando. Que pasen , que pasen, que mentres outros pasan, outros traballamos

Eu acuso

chuzame

songs of desperation and elocuence.
among the years remained the true
among the forest remained the
deeply scared by the blind artist
the beauty of the stone reminds
the song of the waves reminds
it's remain the sound of green and yellow gorse.

chuzame

on 04/04/2004

Estiven reflexionando sobre os que poderian ser alguns usuarios do club de golf da illa da Toxa, dixenme, vaia, estou vendo a persoas que o millor chegan de moi lonxe ata o aeroporto, vaixan do avion (seguramente un McDonell Douglas antigo), collerá nun coche unha autoestrada ata Santiago de Compostela, de ahí outra autoestrada ata un desvío para a via rápida de doble sentido cara O Grove, momento no que moitos diran "oes, encántame Galiza, estas carreteras comarcais tan pequeniñas".
O final da via rápida chegarán a unha rotonda, e a unha estrada ata O Grove, no cal os protagonistas da viaxe pensarán

"uhm, esta estrada e realmente pequena, debe ser un costume autóctono regional". Despois chegaran ata unha illa, e comezaran a xogar o xogo do grande-pequeniño ata chegada a noite.

Así durante uns dias, momento no cal farán o percorrido inverso, e cando volten os seus lugares de orixe, diran "encántame Galiza.
Coñezo moi ben Galiza, o mesmo que coñezo moi ben Zurich ou a Costa Azul, pois en todos estes sitios paso moitas horas xogando o xogo do grande-pequeniño, o cal faime entrar en contacto con toda a cultura de cada terra, e por suposto gustame a viaxe para chegar o lugar de xogo do grande-pequeniño, porque vexo o entorno.
Hay unhas autoestradas marabillosas, e ata as estradas pequeniñas tamén están moi ben (nótese o concepto autoestrada-grande , viarápida-pequeniña).
Oh, Quero voltar a Galiza, encántame, encántame.
Ademáis, cando vou o Beach club, a auga do mar está moi limpiña.
Vou o Beach club cando canso de xogar o xogo do grande-pequeniño, porque alí falo cos amigos e coas amigas.
Non e como a cafetería do hotel, no Beach club, podeste relaxar , incluso máis, porque hay un campo, e herba, e auga, e a xente nen tan sequera esta xogando o xogo do grande-pequeniño.
A xente tan só está ali.
Supoño que por iso se chama o clube da praia.
Non hay moita area, pero e coma un grupo de amigos. Todos somos moi amigos, e alí hay xente de todas partes. Hay xende do barrio de Salamanca, hay xente do Barrio do Pilar, e hay xente de El Pardo.
Ata hay xente de La Moraleja.
Hay todo tipo de xente, e iso e moi positivo a hora de enriquece-la convivencia.
O que me gusta destes lugares e a cantidade de xente de cantidade de sitios que están aquí.
As veces non está todo o mundo, claro.
O millor vas a tua terceira residencia, e ves catro residencias que están valeiras na semana santa, pero....¡iso e normal!
TODO O MUNDO vaise a Sevilla, porque alí a semana santa está moi ben, e levas peineta, e todo e máis formal.
Pero ben, iso, Galiza e moi fermosa, eu coñezo ben Galiza, tamén vou as veces as operas, nese aditorio de LaCoru, e cando teño tempo vou na avioneta ata Ribadeo.
Alí teño un amigo que ten un aeroporto, e voto un par de días.
Ben, agora máis.
E que antes non podías votar moito tempo, pero agora podes xogar o grande-pequeniño preto de alí, en Asturias, porque so tes que cruzar a Ria.
Ben, o campo do xogo do grande -pequeniño xa non está en Galiza, pero e que coñeces Galiza enseguida, so tes que coller a avioneta, ou o yate, posto que Ribadeo ten porto deportivo, e xa chegas, e todo esta moi ben. E mais pequeniño que LaCoru pero o igual que LaToja esta tamén moi ben.
E nada.
E iso, Coñezo dende hay anos a Galiza e gustame moito."

chuzame

on 04/04/2004

Facia tempo que non ia por alí.
O Grove, e latoja,-atoxa (normalmente utilizo o topónimo a toxa, pero e probable que estea nun erro: namáis chegar a esa illa ves "a toxa" en pequeno,coma querendo correxir erros)

Fun cun par de amigos, Santi e Payute, que nunca estiveran ali, e coido que deixelles unha lembranza indelebel, do que alí viron durantes os primeiros minutos.
Coches, coches grandes e de cor gris ou azul.
Pero cousas diferentes, non se sabia o que.
Non eran as marcas de coches 'de representación' (din eles) ou de luxo (digo eu!).
Non eran os hoteis con mais estrelas que a via lactea que leva de camiño a compostela, ou era a latoja o millor.

O clú de golf.
E alucinante.
Santi puxo música de Chueca, que ademáis do nome dunha zona moi curriña de Madrid, e o nome dun compositor de zarzuela.
Non puido ser millor a elección da banda sonora.
Mentres o noso utilitario avanzaba lentamente, case mafiosamente sobre aquel cemento que facía de rua, meus compañeiros de viaxe miraban absortos polas ventás aquelas esceas de golf, case coma estampas vivas. Siluetas montadas en carriños de rodas pequeniñas, encerrados nunha alambrada, cuna eira de herba pequeniña, e xogando cun pao e unha pelota pequeniña.
Había cousas pequeniñas, e cousas grandes.
Os coches eran grandes, e as pelotas, pequeniñas.
Os valados eran grandes, e as costas, pequeniñas.
As eiras eran grandes, e os furados, pequeniños.
Preferín non dicirlles nada os meus amigos, porque gústame que cadaquén se forme cadanséu criterio.
E inda non me comentaron moito, pero farano.
Eu admito que inda non teño moitos comentarios que facer.
So que vin que a gracia do xogo e xogar co concepto da iconoloxía do grande e do pequeniño, algo que deixarei para outro artigo.
Algún chámalle golf, pero eu coido que faino irónicamente.
Coido que ese xogo e unha bomba semiótica.
(oh, Mariano dixo que o golf e unha bomba semiótica!, dirá alguén preocupado)

Despois , seguimos avanzando, ata chegar a zona dun embarcadoiro, onde fixen en decembro de 1998 unha das fotos do meu proxecto fin de carreira, adicado a costa da Galiza
A foto titulábase "as duas Galicias".
Nela, a unha beira, aparecía un embarcadoiro deportivo, pechado, cun sinal de "prohibido el paso". Na outra, podemos ver unha rampa, utilizado polos pescadores.
Nela hay nasas (aparellos de pesca).
A mar anda brava, lembro que de tanto vento que facía, tivera que termar do trípode, e pensei que os que estiveran pescando, de seguro que terían que facer uso da rampa.
Pola contra, o embarcadoiro deportivo, estaba valeiro.
Máis, paradóxicamente, mantiña unha cadea, e un sinal prohibindo o paso.
Ou seña, que daba igual que te gañaras a vida pescando, non podias utilizalo, inda tendo temporal.
O fondo o Gran Hotel da Toxa, varias estrelas.
E o ceo, amenazador.
Sobre quen , preguntábame.
Cando un par de semanas depois, revelara o negativo, dérame problemas de densidade, pero solucioneino na copia final -despois de esforzos-.
Abril de 2004, máis de cinco anos, coma pasa o tempo!, despois desa foto.
Cinco anos despois voltei por alí, coa excusa de coñecer a pepi-luci-bom (omito nomes reais, pois elas saen con estes a rede), e vexo unha oportunidade de voltar o mesmo sitio.
Cinco anos despois, inda non atopei xeito de publicar o proxecto. O millor non ten suficiente calidade, o millor non ten saida comercial. O soporte final non deixa de ser un libro, con todo o que iso conleva
Cando pasou o ecocidio do Prestige, lembréime do proxecto: de súpeto, moitas persoas, ou máis ben entidades, preocupadas da costa galega.
Vaia, tres anos despois do proxecto,de súpeto, interese.
Máis foi temporal.
Eu sempre me interesei e inda o fago, pola costa galega, motivo peremne de inspiración para moitas e moitos.
Lembro que me deu problemas a hora de escoller como temática, a costa galega, porque tiñase coma moi vista, dicianme.
Máis a visión de cada unha e subxetiva, persoal, e de ahí ven a orixinalidade e iso era outra directriz que abranguída no proxecto.

Voltei onde fixera aquela foto, e que me atopo.
Alquitrán.
Alquitran,posto que ampliaran a zona de chegada, botándolle alquitrán.
Iso e o que eu chamo atopa-las cousas con sorna.
Vin que as cousas non mudaran moito.
Non vin nasas.
Asi que despois fomos a sentarnos a agardar, a agardar, a agardar, ata que o final atopámonos todas e todos, e botamos a tarde xuntos, falando.
Falando de proxectos, de realidades, e falando de coña, e ata non falando.
Que bo cando ves a alguen en persoa despois de coñecer a esa persoa na rede. E un luxo. Quedas con ganas de falar, pero falar en persoa directamente ten esas limitacións.
O Grove ten un aquel que Ribadeo, so que máis, se ben e certo que Ribadeo ten certas esencias en cantidades moi concentrades, motivo polo cal iguálanse (comezo a pensar se os vasos comunicantes entre Ribadeo-O'Grove non seran estas seis persoas facendo un fluxo de datos)
O camareiro da pizzeria era de Uruguay.
Uns rapaces de Marrocos vendían cámaras a outros rapaces de Salamanca.
O Grove como paradigma da rede.
A cafetería tiña batidos e chocolate, e unha estanteria con varios libros.
E servicios con espellos públicos, nos cales podías ver cine (se o levabas ti, e en tal caso, as mulleres que saian do baño, non lavaban as maos. O cal farianos pensar no motivo instrascendente de porque din iso dos homes, e que tera que ver todo isto co cine)
E no cine hay intermedios, pero inda non descubrín porqué.
E en pasados paralelos atopaste a ti mesmo. Vaia, coma o teatro. A ver se un dia destos puidera. Pero todo compénsase con outras cousas. Máis e fermoso ver a máis persoas con ilusión.
En futuros hipotéticos veste a ti.
Que tarde, precisa un de cousas asi.
E o solpor sobre esa praia.
E cunchas na area.
E chapapote nos pes, xa tempo despois de que dixeran que todo rematou. Non existe.
Friaxe nos pes da auga salgada.
Pero iso so che da mais ganas de sair adiante.
Ollos.
Beizos.
Bicos.
E noite.

Publicado tamén en Amigus

chuzame

on 01/04/2004 La villa, que lle chaman moitos. O lugar onde levo vivindo dende hay moito tempo. Hay tempo que queria poñerme con esta serie, pero fai pouco un amigo deume a excusa perfecta para poñerme con ela. Procurei poñer nela o que sinto por 'la villa'. Poderia quitarlle as comiñas. La Villa. Asi, como soa. Porque e lavilla en estado puro. Nestes últimos tempos, esta cambiando, como tantas 'villas' galegas. Todo moi amargo, coma os grelos. Son coma eses grelos que podes mercar os mércores no mercado. Grelos urbanos , entorno rural. Non fixeron palabras para falar diso. O entorno que chaman urban, e sen embargo e rural. O termo feismo, en troques, vaille moi ben para falar diso. Eu hay anos que o emprego, e sintome orgulloso del. Por suposto , non de que exista, pero si da sua aceptación, posto que iso significa aceptar esta realidade chea de arquitectos inútiles. Un dia destes falarei do ambiente da arquitectura actual. So engadirei que eu son o primeiro en vivir en casas feíticas e que non sei como moitos aturan ter unha constelación de mulleres e homes que se autodenominan arquitectos e fan edificios de cristal en Madri, edificios que despois para enfrialos hay que recurrir a contaminar Galicia. Se iso e ser arquitecto eu son tonto do cú. Cada vez que pasas por aldeas nas que so vive unha aboa e un par de marelas, e botas unha ollada seria os muros e coma estes van a nivel , botas en falta estudios con maior profundidade da arquitectura tradicional galega. O feismo temos que reclamalo coma algo propio, coma a emigración. Non e desexable que sega a pasar, pero pasou e pasa. Un dia farei un libro, como eses da Taschen. (e por qué non da Taschen?), enooooormes, con moitas cores, e que fale do feismo galego, en tódalas sua s variedades. Un dia estudiarase nas facultades , para saber que non hay que voltar a caer niso. Un dia os arquitectos farán casas asequibles, e sen embargo con xeito. Mentres, inda que tamen fago fotos de palleiras, arquitectura fisno e demais, tamen o fago do feismo, posto que é o que vexo a diario. Sei que isto parece un argumento razonable, pero as veces non o é. Fixen as fotos cunha TLR de formato medio, unha Mamiya c330. Últimamente é a única camara que utilizo, co seu 80 mm 2'8. Diane Arbus[vaia obra e vida a desta muller!] tamen colleulle agarimo a un equipo similar: (entereime hay pouco: The exhibition material also said she later used a Mamiya (a "Mamiyaflex") and just before she committed suicide, she was trying to save up money to buy a Pentax 6x7 that she tried and liked very much but never used extensively.">"The exhibition material also said she later used a Mamiya (a "Mamiyaflex") and just before she committed suicide, she was trying to save up money to buy a Pentax 6x7 that she tried and liked very much but never used extensively." - " O material da exposición tamén dicía que ela utilizara unha Mamiya, e xusto antes do suicidio, estaba tentando aforrar para mercar unha Pentax de 6x7, que ela probara e gustaballe moito, pero nunca poidera utilizala demasiado" (vaia, isto de descubrir o dos cartos e para enfadarse. Logo morres , e depois diran de ti "mira, mira o seu torturamento facendo fotos dos iocalitos. Cabrons miserentos famentos de canapés . De certo xeito, cando coñecin a vida e obra de Sylvia Plath, dixenme, vaia outra muller con xeito, mais que tivo unha vida dificil e que caeu no furado. Lin un pouco de Sylvia o outro dia e gustoume moito. Millor dito, axudoume. As veces so os que chegan a certos sitios, son os únicos que poden axudarche a sair deles ). , para facer fotos de frikis. O mesmo que digo eu, ela tamen sentíase friki, e un dia non puido máis e tirouse pola ventá, porque as veces, miras pola ventá e todo e un noxo moi grande. Iso foi unha magoa, era unha fotógrafa magnífica, máis as veces tes que estar tan preparado a hora de facer fotos, como de soportalas. Máis insisto, que fotógrafa tan boa, da que tanto aprendín e tanto me influiu, sobre todo , inda máis que a obra, a seu xeito de pensar, "a maior parte da xente teme pasar pola sua vida, unha experiencia traumática. Os frikis naceron cos seus traumas, eles xa pasaron a proba. . Son aristócratas". A película. Eclecticismo. Plus-x caducado de foto Artús (se ides, preguntade por el, que inda lles quedan varias caixas: ninguén o quere). (dixen que preguntedes, se non están, coma sempre, ocupados en vender máis e máis e máis cámaras dixitais carísimas...ben, recoñezo que cando hay pouca xente soen dar un bo trato persoal) Exposto a 500 ASA, revelado con ID-11. Tamén TMax 400, tirado a 1600. Qué por qué vai forzada a película? Ben, foron cousas do directo. Tamén hay fotos -que decidin non poñer nesta serie- feitas con Ilford delta 3200 [lembro cando descubrin esta película xa hay anos, en Portugal, e que preguntei en Artus se o tiñan. Ben, non so me dixeron que non o tiñan, senon que "una cosa asi no existe".. Nin que decir ten que un par de semanas despois xa estaba mercándoa en MAdrí. A eterna relación amor-odio coas tendas). É unha pelicula interesante, sobre todo cando queres traballar cun 2'8 de noite en interiores e non podes levar trípode. Se a alguen lle interesa, teño copias en 20x30 [o tamaño da imaxe e 19x19] da serie. hehe, máis baratas que as de outro bo fotógrafo galego [10 euros, logo non digades que no comercio de posters da rua Real da Coruña non atopades a fotógrafos galegos, se non nos dades oportunidade....] Posted by:|Feito por: MarianoGrueiro

ok Agremon.

chuzame