Archive for Maio, 2005

facendo volcados a traves de terminal

Luns, Maio 30th, 2005

function OpenLarge (c) { window.open(c, ‘large’, ‘width=500,height=370,scrollbars=yes,status=yes’);  Unha desas cousas sinxelas que todos sabemos e todos esquecemos cando nos chega a hora.

E menos mal que podes facer todo cunha soa orde, chamada mysqldump

###>
###> mysqldump -unomedeusuario -pcontrasinaldousuario nomedabasededatos > nomedoarquivocovolcadodabasededatos.sql
###>

ale, xa o temos, a durmir 😉

Xan carallán, British Xan

Domingo, Maio 22nd, 2005
22/05/2004

Three fourty, saturday night.
We’re on Sunday, technically, at now.
Two girls from London at a narow Galician street, Xan said, ‘ goodness’ with a very bad speech, girls don’t stop, girl’s don’t look Xan, girls give no any present of a word to him.
Xan , then , thinks about all, about his family, about dirty times , time ago, at suburbs at London, Father died,because cancer, because only Galicians want to work behind those material, dirty and dangerous and who knows the name of that material. Now his body lies buried in a lost corner, in a forgotten suburb near nowere,yes, in the kingdom, UK -for sure-.

Xan.
Xan tried to recover the bit of his life at Galicia, he returned with his mother to that village, and had no opportunity, no chances to growing , to made himself a man, only the chance to survive. He was near to lose his leg, working at a building for a local cacique -good jobs was only not for good workers like Xan, but for wannabe-mafia boys.
Xan carallán, he says, and many dirty words to the church, to the local mafia, to teachers, to politicians, to all the one.
Xan didn’t turn his head to see the girls, Xan go on, Xan return home, tomorrow is Sunday , tomorrow another -more dirty words. Fucking, what the hell- Sunday.
Another working-Sunday, you can’t work, oh God save me, oh Jesus please pardons my sins, oh priest and sacred heart, save me , but what a hell no money , then Xan, -who’s the real carallán?, WHAT THE HELL ARE THE PRIEST AND THE SONS OF THE MAYOR, THE TEACHER WHO HURTED HIM, WHAT THE HELL???, Xan is shouting, a cat jump over the wet stone wall, with a ‘tourist: Galicia is not Spain’ grafitti- Xan return home, thinks about the girls, no time for a girl, no time for nothing, his old friends,-what a hell- no notice about him, everybody at the university, all the ones cry-cry boys, fathergivememoney to study, fathergivememoney for drugs, fathergivememoney for the yacht.
Xan’s shoes, dirty shoes, broken shoes, shoes like a joke of real shoes, and no money to wear decent clothing, and what the hell, Xan, great Xan don’t speak English -he was four when he returned Galicia- , only a bad wannabe Castillian-castrapo, and Galician lenguage all the time. He wish speak other languages, see new faces, have other chances.
But other Galician boy. Nothing more.
And nothing less.

a cova da caverna matriziana

Domingo, Maio 22nd, 2005

22/05/2004

A cova da caverna matriziana.

O da z e porque está de moda meter esta letra nos sustantivos.
Ontes un comentario no xornal de novas Barrapunto.
Alguén falaba que onde vivia, había moita xente que pasara a Guerra civil española, e a maior parte deles o que afirmaban e que xa entramos na guerra. Xa estamos nunha guerra. Guerra de baixa intensidade, pero guerra, que ira subindo de intensidade máis e máis.
O millor e polos recursos. Ou sí, ten que ser.
Parece que non foramos salvaxes, pero todo resulta moi salvaxe, se non non se chamaria wildliza (un xogo de palabras entre Galiza e salvaxe, en inglés) o libro que ando a reescribir sobre esta Galiza salvaxe que vive unha peneira entre o século vinteún e a sociedade do dazaoito.

A nova era que o governo de EEUU subcontratou a unha empresa, a obtención dun listado de posibles e hipotéticos terroristas.
Isto tería que facer reflexionar moito a nosa sociedade, posto que o que fixo esa empresa para obter , para construir máis ben, ese listado, foi cruza-los datos entre diferentes listas de sanidade, educación, datos bancarios, asociacións, etc, en función de determinados parámetros.
Non poderemos botarlle a culpa agora o equipo, o ordenador, que procesa os datos.
Nesta época de pseudorevolución tecnolóxica, esquencense de dicirlle os cativos que os ordenadores son parvos. Quinindiolamente parvos. Estúpidos. Máis parvos que a persoa máis parva.
Os ordenadores non teñen iniciativa, e os ordenadores hay que mandarlle as cousas, hay que programalos. Son entes totalmente non-creativos. E inda para o dia que señan entidades que razonen coma nos, será porque primeiramente algun ser human programounos, ou porque un ser human programou unha maquina que a sua vez programounos.
Digo todo isto pola nosa responsabilidade, pois témola. Ata agora non teriamos a técnica para facela, pero se agora a temos, e a sociedade a que decide, ou omite (o cal e unha decisión) o que facer.
No fondo, somos nos.
Consentimos no seu momento que nos dixeran que non existía marea negra mentres recolliamos chapapote coas maos?
Non, e deu igual o que insistiran pola maior parte (lembrémolo) dos medios.
Se na rua queren matar a alguen, e esta na nosa mao impedilo, e seguramente opoñerémonos.
Os conductores, manexa unha máquina cunha potencialide asesina incrible, e sen embargo, usámola para desprazarnos.
Do mesmo xeito, e a sociedade a que debería decidir da corrección ou non destas accións. Recentemente, aprobavase na union europea a cesion de datos das xente que viaxea en avion as autoridades de EEUU.

O plan de cruzado de datos chámase Matrix (en serio, chámase así, non e invento meu).

Deberiamonos coñecer nun lugar onde non houbera oscuridade, dicia o escritor George Orwell na sua novela 1984, e non lle faltaba razon para pensalo.