Archive for Agosto, 2010

a hipocresía do ruido, do sonido e da música en Ribadeo

Martes, Agosto 31st, 2010

Quen non estivera nunca en Ribadeo e se puxese a investigar pola rede, pensaría que e un lugar case idílico.

Un ascensor para vaixar a ver o dragón de dúas cabezas, perdón, a ria con dous nomes (en realidade so ten un, pero cada beira dalle un nome diferente de facto), ascensor que remata sendo unha atracción en si mesmo, un atraente casco vello (con casas tanto restauradas como que cáense (gugulea “ribadeo falls” para ve-lo traballo de Antonio Gregorio sobor delas ), Unha paisaxe fermosísima nos arredores, unha ría (outra repetición pero e que esta ría e única )que tórnase praia duas veces o dias polo medio, e os de Ribadeo chamámoslle a este amoreamento de sedimentos “Tesón”), vida política ribadense totalmente inútil nas formas no xogo político entre os diferentes grupos, digna de estar o nivel da política que se fai na capital do reino (de España). Unha vida cultural abraiante, unha chea de locais de hostaleria.

Non e tan bonita a couas, e comezarei por estes últimos.

Cando vives en Ribadeo hay un problema que non sae proporcionalmente reflectido na rede: o ruido en Ribadeo de noite.

Este ruido faise co consentimento de hosteleiros, políticos e forzas da orde.

Coma bo amante de Rachmaninov, o death metal e outras variantes musicais, quero primeiro contextualizar: este artigo non vai contra a música, e menos inda cos locais de ocio cun mínimo de responsabilidade. Desfruto tanto tomandome unhas bitrras escoitando a suicidal tendences coma tomándome un Alvariño se no local poñen Mozart.

Mais non caiamos na trampa dos que demonizan o que se queixa. Eu queixome da vista gorda que se fai para certas cousas, mentres que outras son materia imposibel. ¿Queda claro, caciques do carallo?

Fáise moi util utilizar a teoría de xogos para explicar a situación, e concretamente o xogo do presidiario. Estás na cadea e outro tamén está , podes denuncialo máis se o fas o millor o outro faino e estarás máis tempo. O ideal seria chegar únha situación de entendemento, máis co caciquismo presente, o outro presidiario en plan sobrado coida que mandándoche os cans el librase. (podería seguir un bo rato falando de teoría de xogos; confórmome coma outras veces en suscita-la interese, busque vostede “teoría de xogos” no eido matemático e entenderá moitos algoritmos sociais).

Se vives en moitas das ruas da zona vella ou nova de Ribadeo non hay dios que durma. Punto.

Ante unha afirmación tan sinxela non hay solucións, so xente barrendo para fora. Veciños que calan, ou que calamos (esta é unha autocrítica imprescindibel , sorte non todos son tan cobardes coma nos), hostaleiros que pasan de autoregularse, (algo que vai contra deles: cando queiran lévolles a moitos sitios de España nos cales os propios locais respetan horas de peche, illamento do ruido, carteis pedindo responsabilidade os clientes cando saian a rua), empresarios non hostaleiros que miran para outro sitio, políticos de dereitas, de esquerdas e ate nacionalistas (!!!) que pensan que Ribadeo e un far west, e forzas de orde que inda que son uns mandados, as veces teñen un comportamento reprobable (por sorte estos últimos non son maioría pero sei de máis dun caso de colaboracionismo chivato entre forzas de orde e hostaleiros/empresarios. Isto para min non e de recibo).

Propoño un boicot. Máis que propoñelo, hay xa varios anos que o fago. Paso de ir os locais que dan problemas, e a tódolos negocios. Sí, o millor de cando en vez estarei nalgún deles. Fixeno e fareino so cando seña imprescindibel e / ou cando teña un forte compromiso social. Son bo pagador e os meus cartos iran o peto de empresarios máis intelixentes.

E famoso en Ribadeo o dito de “en Ribadeo cada un paga o seu”. Abofé.

O que non lle guste isto, xa pode quitarme coma amigo do facebook. Outras estratexias tipo ameazas e demáis por un sinxelo artigo como este, so levarán unha degradación da situación.

Esquecíame. Criticar a políticos, a tódolos grupos, que aqui hay para todos.

Danme noxo os concertos que montan en Ribadeo no vrao. Deberían regular o número máximo de decibelios.

En agosto era imposible durmir ata que non remataban ¿a quen se supon que lle fan o favor cos concertos?¿non será o propio grupo e seus representantes, a SGAE e demáis? Porque aquelo non era música, era ruido. Os concertos tiñan unha calidade en moitos casos pésima, e non so este ano senon noutros. E conxuntos que salvávanse, fracasaban no de todos: un volume brutal, e non falo dese estupendo disco de Obus. falo de que as veces o volume de ruido e inversamente proporcional a cantidade de público que hay e sua calidade musical.

¿Que pasa, que eu podo poñer unha jota aragonesa a tope as duas da mañá unha chuviosa noite de outubro abrindo as ventás?¿logo non?¿por qué non?

Pero se os veciños non nos queixamos, semella que nos gusta. Nen a min nen os veciños que coñezo lles gusta un carallo.

Se os hostaleiros queren sair adiante que comezen a pinchar boa música, e dean alcohol de calidade. Inda lembro o garrafón que me deron nun sinxelo gintonic nun local de Ribadeo. Cálome o sitio , non por medo se non por vergoña que inda pasen estas cousas. ¿Pensan acaso que os clientes somos parvos ou que? acabaron perdendo, as contadas veces que voltei a entrar nese local, pedinme unhas estrellagalicia.

¿Pensan os veciños que calan que calando amañan algo? Certo e que nunha convivencia todos temos que ceder, pero ata certo punto. E a partir de certo punto non se pode quedar ben con todos, hay que dicir “ata aquí”.

E os políticos? eu non lles voto e punto, paréceme patético que a picien deste xeito, porque ata o momento non fixeron máis que intervencións cara a galería.

Meu consello e que nas próximas eleccións , fagan unha foto a calquer vaca e poñan a foto coma papeleta.

Voto nulo? sí, porque son a nulidade, logo non merecen un proceso electoral serio.

Habería que falar doutros pobos de Galiza, pero so queria falar do meu pobo esta vez.

Esta e a situación de Ribadeo. Hay xa camiño de dez anos, como pasa o tempo! que comecei a recibir ameazas das miñas publicacións da rede. E digo ameazas. A certa xente semella que lle custe demasiado crearse un blog para criticar miñas ideas, que sería o paso lóxico, confrontación de ideas. Pois non, ameazas puras e duras, e as veces teñen pasado a acción. Se alguen lle parece paranoia, que busque no google “mariano grueiro plan galicia casa encantada” e flipará con certos párrafos nos cales eu era que considerado case que un terrorista….por facer fotos duns carteis e publicalas na rede. Iso e materia doutro artigo.

post data: falando de clásica e de metal, do que é ruido, e do que non o é.

Co gallo de renovar meu book de fotógrafo, fágolle fotos de balde (con certas limitacións técnicas , licenza creative commons e demáis, pero de balde) a grupos galegos.

Repito, de balde, xa vedes que malo son coa música. Miña axenda anda sempre moi ocupada (desculpas cando tardo en resposta-los correos) pero para estes proxectos sempre pode buscarse un anaquiño de tempo.

Próximamente, o mesmo para modelos galegas (e galegos), maís iso adiante, que agora ando ateigado de cousas! saúde e boa música!

China, as pensións e a emisión de débeda

Martes, Agosto 31st, 2010

¿É preciso vender débeda nacional? Si, e , pero a ver a quen

Dous datos:

  • China e un dos paises que está a mercar máis débeda española-
  • No vrao de 2007 o banco de España vendeu moito ouro, o trinta e dous por cento da reserva. Fixoo a dous paises, India…e China

E certo o que dicia Antonio Gregorio de vende-la débeda, máis ¿a quen?

Aqui os xestores non teñen tan en conta os pensionistas e futuros pensionistas, como que e unha boa cantidade de cartos cos que xogar. Xogar a política internacional. Resumo a situación:

Para chegar a fin de mes, os xestores públicos da economía española, precisan vender débeda: se outros paises ou fondos mércanlle a España certos papeliños, España nun prazo de tempo devolverá os cartos e pagará intereses. Así de sinxelo.

Posto asi, parece que España fai negocio. Pero en realidade, por diversas causas, o que queren máis que gañar….e so chegar “a fin de mes”

Polo tanto, España busca desesperadamente “colocar débeda”

Ah, ¿por qué esa débeda so serve para tentar chegar a fin de mes?

Pois polos amiguiños do FROB, para pagar tamén indirectamente as constructoras, os políticos corruptos, porque non dan zungado máis da xeración NOXO (1970-1985) nen das pensións.

O final os narcotraficantes caeranme ben e todo, e ata fareime amigo dalgun. Un narco non soe negar o filloputa que e. Pero estoutros simulan ser boa xente.

Outro dia falo dos estoutros.

________

Editado, últimas novas de hoxe:

Nova de hoxe:
http://www.abc.es/20100829/economia/grandes-fortunas-plantan-tesoro-20100829.html

“La familia Del Pino (Ferrovial), con Rafael Del Pino Calvo Sotelo a la cabeza, redujo su exposición a la deuda pública española en 16,7 millones”

“Ferrovial se hicieron por su parte con poco más de 400.000 euros en títulos de Italia.”

Os que se enchen en presumir de España e nación, son os primeiros en sair correndo de España . Inda lembro como pola radio seu primo, alcalde de Castropol, defendía seu pai, Leopoldo Calvo Sotelo, ante calquer dúbida de comportamento. (Leopoldo Calvo Sotelo foi un dos que nos meteu na OTAN e na UE)

Son seus cartos e teñen liberdade de levar onde lles pete seu cartos. Pero sei de certas presións a certa persoa (non eu)  en relación únha bandeira galega. E dicir, todos somos  moi españois pero en época de crise cando toca poñer os cartos sobre a mesa….vanse a Italia.

Lembremos coma despois do 11 de septembro de 2001, cando a bolsa de Nova Iorque abriu, tivo o apoio dos inversores privdos. Non foi porque pensaran que ian gañar cartos. Foi por patriotismo.

Agardo que se maña poño unha bandeira galega na miña propiadade, non me queiran dar entón leccións de patriotismo.

O estado gasta os cartos das pensións en xogar a bolsa

Mércores, Agosto 25th, 2010

O estado español está a gastar os cartos das pensións enmercar débeda doutros paises.

Xa. Isto pode considerarse  máis coma renta fixa que coma variabel,  máis invertir na débeda dalgúns paises supon maior risco que en moitos blue chips da bolsa.

Este e o meu primeiro fío de economía. Suponse que so entendo de fotografía, mais o igual que no eido da fotografía aborrezo cando utilízase xerga para enganar sobre  feitos sinxelos.  Por iso digo que no fondo o estado está a xogarse os cartos das pensións en xogar a bolsa.

Non hay inversión coma unha horta con patacas. Algún que se ria disto poida que no futuro teña que cear con… futuros.

Velaquí o artigo en inglés

Spain is putting all its eggs into one basket, and if it carries on like this, we may start to see a lot of Basques and Catalans crowding into one exit.
The state pension fund – the €64bn Fondo de Reserva, known as the ‘hucha de las pensiones‘ – is buying Spanish sovereign debt at a vertiginous pace.
The financial daily Cinco Dias reports that the share of the Fondo’s total portfolio invested in Spanish government bonds rose from below 50pc in 2007 to 76pc in 2009.
The Social Security minister Octavio Granado said it will rise to 90pc by the end of this year.
It is clear from an analysis of the data that the Fondo is not just investing fresh revenues in Spanish bonds, but also rotating out of Dutch, French, and German bonds into Spanish debt. The Spanish government is also funnelling 90pc of its sickness fund into state bonds.
Evidently, Spanish savers are underpinning Madrid’s Treasury auctions, whether they like or not. It is they who are mopping up the debt along with the European Central Bank as foreign creditors stay away. The Bank of New York Mellon said that its iFlow data on bonds reveal that foreign demand for Spanish debt has “dried up” again after a brief recovery in July. There has also been some “net selling” of French bonds. I think we will hear more of that Gallic sub-plot over the next year.
Here is a link to the last annual report of the Cortes Generales, packed with detail, including this chart:
spain-graph
Sr Granado said the sole motive for the purchases is to reap a higher yield. Spanish 10-year bonds were trading yesterday at 173 basis points over German Bunds. But there again, spreads on Greek bonds were at 853 points, so if yield is what you want – and if you believe EU assertions that default/EMU exit by any eurozone member is preposterous – then why not buy Greek debt? Unless, unless, but let’s not labour the point.
I am grateful to the splendid Edward Hugh at A Fistful of Euros for bringing this to my attention. Dr Hugh lives in Barcelona and is highly valued by the Spanish media as one of the few analysts who saw the whole disaster coming, and why it was coming – namely the perverse mechanisms of EMU on a peripheral economy in a catch-up-phase with a higher growth rate than Carolingia, and therefore a need for a higher interest regime (ceteris paribus) during the boom.
Just to be clear, Dr Hugh does not call for Spain to leave EMU, and nor do I. It is too late for that. As Brian Coulton af Fitch Ratings puts it, leaving EMU is like trying to remove the sugar from your coffee once you have stirred it in.
In my view the proper response at this late stage – after the EU elites have already been “asleep at the wheel” for a decade, in the words EU president Herman Van Rompuy – is for Germany to endure a phase of higher inflation for a few years to let Greece, Portugal, Spain, and Ireland claw their way out of their trap without succumbing to debt-deflation and a death spiral. Berlin does not yet understand that this is the unavoidable implication of Germany’s EMU membership, of course, so we have a problem.
Spain is not alone in tapping its pension fund. Half the world is doing it. In Japan the DPJ government is dragging its feet on privatisation of Japan Post, the biggest financial conglomerate on the planet, and holder of a big chunk of all Japanese sovereign bonds. The DPJ is clearly terrified of what may happen it loses its captive buyer, notwithstanding today’s fall in yields on 10-year bonds to 0.92pc. Those yields will change in a hurry if and when psychology turns in the Tokyo market. Who else will fund a public debt reaching 225pc of GDP this year (IMF data)? The Japanese can’t count on the Chinese central bank to keeping plug the gap.
Of course, Britain also plays the game. It uses pension rules to force its savers to buy Gilts. The US social security fund buys Treasuries. We all do it. We are building up a nasty inter-generational clash by plundering the savings of current workers to fund a bloated state and an aging bulge of pensioners who – through no fault on their own: many were even forced to retire before they wanted to – have become ruinously expensive for a shrivelled tax base.
The issue for Spain is the motive for their CHANGE in policy. In effect, the country is upping the political ante. The Fondo’s gamble may pay off nicely. But if Germany refuses to rescue Spain from debt-deflation by tolerating 5pc inflation (in Germany), and if Spain’s EMU adventure turns bad, then hard-working Spanish savers will have lost their final hedge.
Let us call it the last roll of the dice.

fonte:

http://blogs.telegraph.co.uk/finance/ambroseevans-pritchard/100007427/spain-uses-social-security-fund-to-prop-up-the-bond-market/

vacas. Decembro de 2005. Rinlo

Mércores, Agosto 25th, 2010

Aqui deixo unha foto e un video de vacas, son de decembro de 2005 en Rinlo (Lugo)

vacas de Rinlo posando

ligazón o video:

http://www.flickr.com/photos/marianogrueiro/4926283040/