artes visuaisArchive for the '' Category

ASTANO, ano 1985: festival rock, en youtube

Luns, Outubro 30th, 2006

Calidonia subiu a rede o festival rock celebrado no ano 1985 como oposicion a masacre do naval.

Atopeino de casualidade buscando, como fago cada certo tempo, a plabra “ASTANO” en diferentes media.

Vin que Calidonia anunciouno hay uns dias no seu blog. Tamén fixose eco disto ZERO VACAS.

Unha gran desgraza que temos inda e que o contrario do que pasou coas masacres industrais noutros paises, nos case non temos nen material documental, nen documentais, ficcion, etc, sobre o sucedido.

Eu vivia en Ferrol, e lembrome dos carteis do festival. Lembro inda millor cando xogabamos no colexio público Ibañez Martín coas pelotas de goma que utilizaba a Policia Nacional contra os nosos pais cando se manifestaban pedindo conservar un posto de traballo co que manternos a nos.

Daquela eu non sabia porque tiña ese nome. Chamase Ibañez Martín porque ese era o nome dun dos ministros de educación de Franco.

Ibañez Martín tamén foi sogro de Leopoldo Calvo Sotelo, ex presidente do governo español.

Un dia descubrin un manifesto sindical nun libro do meu pai, pero non conservo outro material da epoca. Fixeronse moitas cousas, pero nen eu nen moitos temos mais que as nosas lembranzas.
Esta e a ligazon poñendo a palabra “ASTANO” en youtube.

Esta e a ligazon o video da presentacion.

Esta e a ligazon os videos de Calidonia en Youtube.

Por favor, fago dende aqui unha petición, se alguen ten material sobre a reconversión (con ASTANO, BAZAN, etc), quere facelo publico e non sabe como, pode enviarmo o meu enderezo electronico, ou ben o apartado 120 de Ribadeo.

outras ligazons:

coleccion de libros de fotografia de tematica galega Fotoxoguete

Sábado, Outubro 21st, 2006

Fai uns dias recibin un correo de Carlos Puga sobre unha iniciativa orixinal no eido fotográfico galego, que reproduzo a continuación porque penso que a moitas persoas pode interesarlles.

Para que teñades unha idea, e un proxecto semellante o que comezou no seu momento co da colección Photobolsillo.

EDITORIAL FOTOXOGUETE

La editorial FOTOXOGUETE, creada en Galicia por personas vinculadas
profesionalmente al mundo de la fotografía, nace con el propósito de
publicar exclusivamente libros de temática fotográfica.

La primera colección que la editorial pondrá en el mercado lleva por
nombre FRAGMENTOS. Compuesta por libros con formato de bolsillo (10 x
15 cm), está previsto que el primer número aparezca en el mes de
diciembre de 2006. La colección FRAGMENTOS se regirá por los
siguientes presupuestos:
? Estarán representados en esta colección autores de reconocido
prestigio, autores de actualidad y autores noveles. Cada título
seleccionado para integrar el catálogo de la colección corresponderá a
una serie de 12 fotografías de un mismo autor regidas por una lógica
unidad temática.
? Es voluntad de los responsables de esta colección que las obras
seleccionadas establezcan un vínculo con la realidad natural, social y
cultural de Galicia. Por tanto, a la nómina de autores gallegos ?cuya
promoción fuera de nuestras fronteras es uno de los principales
propósitos de esta editorial, aun cuando el tema o el escenario de sus
trabajos sea ajeno a nuestro entorno? podrán sumarse artistas de fuera
de nuestra comunidad que hayan realizado sus obras en escenarios
gallegos.
? De cada libro se hará una edición única de 1.000 ejemplares. No se
contempla la reedición de ninguno de los títulos.
? Aunque no se ha fijado un calendario concreto para la publicación de
las obras, está previsto que la colección mantenga una periodicidad, a
razón de 4 títulos editados por año.
? Los libros tendrán un precio de venta al público de 10 ? y podrán
adquirirse en librerías, a través de la librería online
Fotoxoguete.com– (que estará en funcionamiento próximamente) o mediante
pedido al email carlospuga@fotoxoguete.com. Existe también una lista
abierta de suscripciones, que se regirá por las siguientes cláusulas:
1. Las suscripciones se harán por ciclos de tres títulos y se
renovarán al acabar cada ciclo. Quien no se haya suscrito al primer
número, puede suscribirse a los números pendientes de publicación de
cada ciclo.
2. El precio de la suscripción es de 30 euros.

3. Los suscriptores recibirán el libro numerado y firmado por el
autor, y mantendrán el mismo número de abonado en todos los títulos de
cada ciclo. En el caso de que un suscriptor interrumpiese dicho
contrato de registro durante un período de tiempo, perdería su número
de abonado.
4. Con alguno de los títulos editados se ofrecerá una copia de una de
las fotografías cedida por el autor. Sus dimensiones serán algo
inferiores al tamaño del libro.
5. El contrato de suscripción no incluye dicha copia, y se dejará a
decisión del suscriptor el hecho de adquirirla. El coste de la copia
será el que fije el laboratorio elegido para hacerla y se dará a
conocer a los suscriptores, por medio del correo electrónico, un mes
antes de la tirada del libro. El suscriptor deberá contestar a la
mayor brevedad si desea adquirir dicha copia.
6. Mientras no se haya hecho efectivo el pago, no se efectuará ningún
envío a los suscriptores. El pago puede hacerse en la propia editorial
o en el número de cuenta que se indica en el boletín de suscripción.
7. Para suscribirse, debe rellenarse la ficha con letra legible,
firmarla y, junto a una copia del ingreso de suscripción, enviarla por
correo postal a la dirección indicada en la ficha:

Fotoxoguete
Tomiño nº 4 – 1º B
36209 Vigo (Pontevedra)

Carlos Puga
Director editorial Fotoxoguete

Fotoxoguete.com (que estará en funcionamiento próximamente) o mediante
pedido al email carlospuga AT fotoxoguete.com. Existe también una lista
abierta de suscripciones, que se regirá por las siguientes cláusulas:
1. Las suscripciones se harán por ciclos de tres títulos y se
renovarán al acabar cada ciclo. Quien no se haya suscrito al primer
número, puede suscribirse a los números pendientes de publicación de
cada ciclo.
2. El precio de la suscripción es de 30 euros.

3. Los suscriptores recibirán el libro numerado y firmado por el
autor, y mantendrán el mismo número de abonado en todos los títulos de
cada ciclo. En el caso de que un suscriptor interrumpiese dicho
contrato de registro durante un período de tiempo, perdería su número
de abonado.
4. Con alguno de los títulos editados se ofrecerá una copia de una de
las fotografías cedida por el autor. Sus dimensiones serán algo
inferiores al tamaño del libro.
5. El contrato de suscripción no incluye dicha copia, y se dejará a
decisión del suscriptor el hecho de adquirirla. El coste de la copia
será el que fije el laboratorio elegido para hacerla y se dará a
conocer a los suscriptores, por medio del correo electrónico, un mes
antes de la tirada del libro. El suscriptor deberá contestar a la
mayor brevedad si desea adquirir dicha copia.
6. Mientras no se haya hecho efectivo el pago, no se efectuará ningún
envío a los suscriptores. El pago puede hacerse en la propia editorial
o en el número de cuenta que se indica en el boletín de suscripción.
7. Para suscribirse, debe rellenarse la ficha con letra legible,
firmarla y, junto a una copia del ingreso de suscripción, enviarla por
correo postal a la dirección indicada en la ficha:

Fotoxoguete
Tomiño nº 4 – 1º B
36209 Vigo (Pontevedra)

Carlos Puga
Director editorial Fotoxoguete

Anotacións:

  1. Os organizadores de Photobolsillo son os rapaces de la fabrica. Si, os mesmos que non quixeron expoñer o proxecto plan Galicia. E si, inda busco onde expoñelo, inda que agora gracias o arquivo calquera ten acceso a miña obra fotográfica, boa parte dela en creative commons.
  2. Xa que alguen me preguntou: non, polo momento ninguen contactou comigo para participar no proxecto. Supoño que rematarei publicando algo inda que teña que editalo eu, pero teran que pasar varios anos para chegar publicar algo en papel. Polo momento esta dende o 2004 o proxecto da editorial, distribuidora e productora Foula, a traves da cal Santiago Sanjurjo e mais eu publicamos traballos comuns e individuais de xeito electronico. (Xa ten unha pelicula, un documental e unha obra de teatro, todos coa licencia creative commons)

CHAPAPOTE POR NOS

Venres, Outubro 6th, 2006

CHAPAPOTE POR NOS

Sometimes You Can’t Make It On Your Own. As veces non podes facelo o teu xeito.

Venres, Setembro 22nd, 2006

captura escaneado proxecto plan Galicia

Facia ano e pico que non encendia o escaner.

Fixeno hoxe, a captura de pantalla de arriba amosa o ultimo no que estivera a traballar.

A fotografia e cadrada porque son as diapositivas de cor que fago coa Mamiya C330, en 6×6. De cor porque asi querian ver Galiza despois do Prestige. Mais cores que no arco da vella. Non querian cores. Ahi os teñen.
Sometimes You Can’t Make It On Your Own, di unha canción de U2: As veces non podes facelo o teu xeito.

Bono escribiuna despois da morte do seu pai.

Eu tamen lembrome de meu pai, el xa non esta aqui para ver nada do que faga.

E tampouco me esquezo dos quixeron que parase o proxecto. Han de roelo.

Psalmus, a película: presentación internacional desta pelicula galega na rede

Mércores, Setembro 13th, 2006

Acaba de ser presentada na rede a película Psalmus.

Santi na cadeira e frikicola, Psalmus

Psalmus e unha película rural rodada nunha estrada en Vilaframil (Ribadeo, Galiza) , o 31 de xaneiro de 2004.

A pre-estrea da película tivo lugar en Ribadeo o 3 de septembro de 2004 no auditorio Hernán Naval.
Adxunto a continuación a sinopse da película. Dous anos despois da pre-estrea coido que segue a ser un texto válido. So engadiria que nestes tempos de iPod Video e televisión en 3G polo móvil, esta pelicula foi no seu momento concebida para ser reproducida perfectamente nestes aparellos, inda antes de que aparecesen. As limitacións técnicas convertíanse así noutro xeito de expresión, que inda que agora comeza a ser normal, daquela non o era.

Seguindo co anecdotario, supoño que esta e a primeira película galega con licencia libre e ademáis concebida para poder existir na rede, inda tendo aparte outros formatos (coma dvd con máis contidos, ou proxeccións públicas como na pre-estrea.)

Deixovos xa coa película, que e outra producción de Foula, productora que temos entre Santi e máis eu dende o 2003, na que adicamonos a facer películas con licencia libre. O mesmo día que Apple anuncia a venda de películas pola rede e Edonkey pecha como empresa, aqui tedes este agasallo feito con toda a ilusión e que xa podedes compartir de balde cos vosos.

Podedes abrir a película na sua páxina de youtube: nesta ligazon.
Ou vela aqui debaixo: (despois da película poño a continuación a sinopse)

[gv data=”Qh3XqNmJzgk” width=”425″ height=”350″][/gv]
Psalmus.
unha producción de Foula produccións,
Música: Santiago Sanjurjo
Tècnica: Mariano Grueiro
Escrita protagonizada e dirixida por Santiago Sanjurjo e Mariano Grueiro
Sinopse.
Duas persoas saùdanse e comenzan a falar, coa estrada Galiza-Asturias de fondo (paradigma do paso da vida, das viaxes, do coñecemento, do mundo) e tomando de referente os libros. Establècese entre eles unha especie de diàlogo e bi-monòlogo, a partir do cal sucèdense diferentes àreas temàticas ( a arte, o amor, a guerra, a vida, a terra…). A luz do dia da paso a noite, e a historia continùa. Trescentos enlaces e os automòbiles de fondo serven de fio nesta obra.Aspectos de estilo
E unha “road movie”, pero en parado.
A diferencia das peliculas ianquis, esta road movie e ata prescinde do uso do coche polos protagonistas (o coche e utilizado polos actores secundarios).
A primeira “road movie” (poderìamos traducir este tipo de filmes coma de estrada) de toda a historia do cine mundial, que se fai en parado.
A estrada de fondo (Galiza-Asturias) serve de continuidade no tempo, e paradigma da vida, o mesmo tempo que a iluminaciòn: comeza sendo iluminaciòn natural, tornando cara a escuridade para falar de determinados temas, e rematar cunha càlida luz artificial barrolindiana. As referencias a obras clàsicas son constantes, tanto o detalle citado da iluminaciòn (Barry Lyndon, de Stanley Kubrick, 1975; a destacar que el tamèn fixo a rodaxe en entornos “rurais” da Irlanda), coma a sucesiòn dos feitos ( “en attendant a Godot”, “agardando a Godot”, de Samuel Beckett), ou o uso de localismos na lingua, asi como diferentes linguas, coma o Ulysses de Joyce. De feito, o igual que o Ulysses sucede nun dia, esta obra sucede a tempo real, e durante unha posta de sol.
Os exteriores son reais, nun entorno rural tamèn rural (en contraposiciòn a entornos rurais feitos en estudio).
E por iso unha pelìcula rural?
É unha pelicula real que prescinde precisamente deses tòpicos.
Asimesmo, tècnicamente, e un plano secuencia que ten unha duraciòn de duas horas e varios minutos. (de novo os referentes, esta vez da mao de Andy Warhol, que na sua obra, “Empire” (en referencia o Empire State Building de Nova Iorque) , facia unha única toma de 9 horas da posta de sol, encuadrando o Empire State.
A càmara utilizada foi unha càmara de videoconferencia, traballando o feito da contemporaneide da imaxe texturizada dixital, e a renuncia consciente de corrente a renunciar totalmente primitivista , un feito comparabel o uso da figura humana por Gauguin nas suas obras por illas exòticas. En lugar de renunciar a tècnica dixital para afianzar valores primitivos, utilizouse precisamente o traballo con equipo dixital absolutamente mìnimo ( a captura foi feita con ordenador, renunciando ata a ter unha imaxe en cinta de video dixital), e a unha resoluciòn baixa, para unir asi primitivismo e actualidade. Prescindese tamèn do uso de 24 fotogramas por segundo, utilizando 3 fotogramas por segundo, (un referente tamèn o cine de warhol, que facia proxectar os seu filmes a 16 fotogramas por segundo: desta tècnica dan boa conta os realizadores actuales de publicidade), iconificando asi a perpetua limitaciòn de ancho de banda no rural versus a sociedade de hoxe en dia ( e velaqui o icono de chaplin en “tempos modernos”)

Recursos sobre Psalmus:

1-12-2002. A manifestacion: o espertar do sono (video documental)

Martes, Setembro 12th, 2006

Despois de ontes anunciar outro documental galego, teño que darvos hoxe duas novas.

Unha, fun admitido a conta de director de youtube , de xeito que xa poderei subir traballos meus que duren máis de dez minutos (era o que estaba a agardar para poñer na rede os traballos)

O primeiro traballo que subin foi o documental feito o 1-12-2002, ” A manifestación: o espertar do sono”. E sobre a manifestación que tivo lugar ese día en Santiago de Compostela. Foi convocada por Nunca Mais en denuncia do pasado as semanas anteriores co afundimento e ecocidio do petroleiro “Prestige”.
[gv data=”HCxIDLUw4Xw” width=”425″ height=”350″][/gv]

Hay xa camiño de catro anos deste traballo. Estiven no dique seco, por moitas razóns. A demanda con avogados feita pola Xunta polo proxecto plan Galicia foi unha delas (graciñas casa encantada e hacklab compostela) . A cámara coa que fixen este traballo, estropeouse por mor da chuvia dese día. Tiña duas opcións, seguir grabando e estropear a cámara, ou non grabar e agardar que TVE, TVG e demáis televisións me contaran o conto.
Escollin a opción A e tería que agardar a película “Psalmus” – un traballo de Santiago Sanjurjo e meu – para voltar as andadas. Neste momento levo un ano coa rodaxe de “Tanhäuser”, sobre a emigración galega.
Non dou por rematado este traballo de “a manifestación”; gustaríame, inda anos despois, poder entrevistar os protagonistas, isto e, a xente que ali estivo, e que den sua opion, tanto de antes dela, como o que se atoparon ali, e o que ven hoxe en dia.

Durante unha breve temporada, subin a rede o documental. As poucas veces que puiden ir a algunha xuntanza de burla negra (unha en realidade), puxen o meu chiringuito vendendo fotos e peliculas miñas, xa que non tiña outro xeito de distribución.

E agora, inda que sego sen ter medio de distribución físico, polo menos xa podo voltar a poñer cousas na rede:

http://www.youtube.com/grueiro

Pouco a pouco tamén vou subindo miñas fotos eiqui:

http://www.flickr.com/photos/marianogrueiro/

Desfrutade do traballo. E sobre todo, desfrutade do orgullo e dignidade dun pobo que dende ese dia voltou a facer sua a rua.

NON TODO E CARBON. Adianto do documental sobre as Encrobas no youtube

Luns, Setembro 11th, 2006

Teño que felicitar os que están facendo, – Xosé Bocixa – ,os que xa fixeron , o documental sobre As Encrobas. Ogallá non seña o único. Ogallá moitos máis veñan tamén. Decenas, centos de visións sobre o acontecido. Ogallá A eléctrica fixera tamén a sua versión, máis iso non vai pasar: a película da empresa e a que vemos tódolos dias., xente dicíndoche despectivamente que se non de a ver de onde quitamos a corrente. Agora cos aeroxeneradores non o din tanto, e agora inda preto deles os cortes de luz continuan na Galiza como hay decenas de anos.
Gracias a Chuza e a si home si puiden ver no youtube un adianto (teaser) do traballo. Chorei, e quero dicilo, chorei por pena, e sobre todo porque alguén lle deu a oportunidade a xente.
[gv data=”4uEwMeiFeh4″ width=”425″ height=”350″][/gv]
“Non hay nada que legarlle os que veñen detras, porque todo o que eramos, temolo aqui (e sinala a cabeza) e temolo aqui (e sinala o corazón)”, di unha muller. Ten toda a razón
Niso a rede xoga un papel moi importante. Non podemos esquecer nosa cultura , e nosos sentimentos cara a nosa terra.

Gustariame que alguen me contase as suas historias con respecto a mina de As Pontes, porque so teño a miña historia persoal e as do meu redor. Non digo que poida facer un documental, pero se teño as suficientes historias algo poderei facer. Neste momento non podo ir, casa por casa, pero meu correo volta a funcionar, a si que se tedes algo que dicir, dadelle uso a conta:
Quixera saber a historia dos que tiveron que rematar marchando, e dos que fixeron a que inda hoxe en dia e cos seus 356 metros a construcción máis alta do estado español. Os que fixeron esa chimenea. Quixera saber todo iso e para facelo agora teño so a rede, e a maior parte dos protagonistas non teñen acceso a rede, ven o sei, pero habera algún, ou familiar ou coñecido que si.
Despois de ver o resumo do documental das Encrobas , eu tamen digo que son da Faeira (As Pontes). Lembro inda cando eu era un cativo, o “cura das Encrobas”, Moncho Valcarce, dando a misa na Faeira. E daquela eu non sabia quen era. Hoxe el non esta pero outros han de lembar o que pasou, e han de contar o que esta a pasar.
Han de roelo.
NON TODO E CARBON

kusturica e o galego da galega

Luns, Setembro 11th, 2006

O galego da galega e unha expresion que xa temos no inconsciente colectivo.
Kusturica e un que fai pelis e as suas personaxes falan na sua lingua, e non so na sua lingua, senon con cadanseu acento propio. Algún di que e como cando un pode utilizar inglés de cada sitio ou ben “inglés da BBC”.
inglés da BBC > galego da galega.
Mais informacion del eiqui.

fotografias do 14 de marzo de 2004 en Madrid

Mércores, Setembro 6th, 2006

cinco cadeiras

Veño de subir o meu arquivo de flickr o traballo que fixen o 14 de marzo en Madrid.

Aquel dia das eleccións xerais, so tres dias despois dos atentados do 11 de marzo eu estaba ali coa miña camara coa queria testimoniar todo o que vira.

O traballo foi feito cunha Mamiya C330 (A mesma coa que estou facendo as fotos do proxecto plan Galicia) e inda que non pareza a camara ideal para fotodocumentalismo,  cando fago estos traballos a inmediatez do tempo de publicacon non e unha das miñas propiedades, de xeito que podome permitir utilizala; as fotografias estan feitas entre as 10 da mañá e as 17 horas da tarde do 14 de marzo de 2004. A maior parte das fotografias foron feitas na estación de tren de Atocha, na de El Pozo e na Puerta del Sol. Non puiden dar chorado, proque erame imposible proseguir pola emocion de todo o que estaba a pasar.

osiño

Ata agora , non foi publicado en ningun medio, asi que polo momento o unico xeito de ver este traballo e ver meu arquivo fotografico no flicrk.

ligazóns:

fotografias do 14 de marzo (version de fotografias soltas).

fotografias do 14 de marzo (version en presentacion de diapositivas).

o punto de vista do fotografo

Mércores, Setembro 6th, 2006

Estas son as tres fotografias que presentei o certame “Galicia en foco” no ano 2003:
we are sick of being a colony. Estamos fartos de ser unha colonia

“estamos fartos de ser unha colonia” (preme para aumentar)

A realidade dos medios

“a realidade dos medios” (preme para aumentar)

manifestación de nunca máis o 1-12-2002 no obradoiro

“Manifestacion o 1-12-2002 en Compostela” (preme para aumentar)
O xurado decidiu que non tiñan un minimo de calidade e quedei fora.
E viñenme abaixo.
E foi enton unha das poucas veces que parei de facer fotos.
Replantexeime todo.
Alguen pensaria que como e posible que lle concedera tanta importancia a algo asi se inda por riba eu case nunca me presento a certames ou concursos.
Pero daquela de menos era o certame.

Coma dixen, non participo moito en certames, case nunca ata o momento.
E tiña en moita estima participar no certame de Galicia en foco porque non era un certame competitivo. Suponse que eran as fotografias galegas que resumian todo o sucedido no ano anterior.
Para min o máis importante que tivera lugar en Galiza o ano anterior fora , non xa o ecocidio do Prestige.
Para min o máis importante do ano 2002 foi como reaccionou o pobo galego frente o ecodio.
E un resumo desa reacción non era a fotografia dos traxes brancos dos voluntarios, senon que como pobo, o 1-12-2002 todos os que puideron, achegaronse voluntariamente a Compostela para dar a cara frente o sucedido.

Eu non entendin e inda non entendo esa decisión de quedarme fora. Non digo que señan fotos boas ou que señan dunha calidade pésima, refirome a que non sei facelas mellor.
Esas tres fotografias son o que mellor souben resumir a manifestacion daquel chuuivioso dia en compostela. e para min o que pasou aquela maña non so foi importante na historia dese ano. Foi importante para a historia de Galicia.
Ou seña, ou as fotos non eran importantes, o dia non era importante ou as duas cousas. Alquen me diria que non lle dese importancia. Pero para min si que a tiña.
Non era xa o certame en si, senon a apreciación.
Esquence toda complicación das cámaras e técnicas fotograficas.
A fotografía está feita de iconoloxía, de momentos.
Para min o momento do espertar do pobo galego era importante.
E para fin coma fotografo foi un dos momentos máis importantes.

O ano seguinte chegoume a invitación para participar. Agradecin de verdade o xesto, e coido que e unha boa idea ese certame, pero o 2003 foi o derradeiro ano no que participei, porque se tratábase de resumir ese ano 2002, eu non podo afastar da miña cabeza nen do meu corazón o que vin aquel dia, aquelas semanas na costa.
Non e rencor, e so que se o punto de vista e non darlle importancia, por engadidura nada do que eu faga na actualidade pode ter un mínimo nivel para ese certame, porque o autor, o punto de vista, e o mesmo que o do ano 2003.
Poucos meses despois de recibir aquela invitación, emigrei, porque foime imposible atopar un traballo, no que ou ben vivira da miña obra, ou ben fora doutra cousa pero que me deixara tempo para meus proxectos. Agora estou na opción B, e non por decisión propia, porque de terme quedado teria que rematar con todo. Non me pesou, porque se non teria que ter abandonado calquer relación coa fotografia a literatura ou a Rede. Non seria eu, senon un anaco de min, porque o igual que o certame, o meu punto de vista non coincidia co oficial,e daquela eu teria, non que cambiar o meu, se non que teria que anularme.

Agora, cando menos , podo seguir dando meu punto de vista.