os complexos dos españoles: photoespaña e os seus complexos

Non, non e política.
As veces penso como fago para facer estos comentarios España-Galicia, pero non o busco: ven a min.
Falarei de arte.
Fotografía.
Hoxe achegueime a unha galeria dunha xente que fai moitas cousas ( como por exemplo photoEspaña). Alí dentro, un autor cubano cunha serie de fotos a cor enormes, contando unha historia.
Figura humana vestida, carallos en erección (sintoo, pero non podo poñer unha ligazon porque autocensuraron esa fotografia. Tanto presumir de liberdade e modernidade , para isto) e paisaxe catalana, aderezado por un uniforme das forzas de seguridade de Catalunya.

Ata aqui todo ben.
Teño eu mesmo feito series similares (de feito do que mais gosto e do espido e da paisaxe), inda que estudiando máis ben a figura human, precisamente sen utilizar esas connotacions que máis que políticas, non me aportarían moito .
Ben, achegome a entrada a pedir o currículo do artista, e dinme que non o teñen , que o teñen na sua web (aqui esta para quen queira velo. Iso si, esta en .doc , nada de formatos libres).
Despois, pregunteilles se non lle interesaba ver un proxecto que podía ofrecerlles.
Non.
E continuou dicindome que so expoñían a xente de fama internacional (¿¿??).
Enton a min cruzáronseme os cables, posto que inda que os artistas galegos temos presións de todo tipo a hora de limitar as creacións, e máis políticamente correcto apoiar a cubanos ( e por favor, que isto non lles soe a ataque. Refírome precisamente a que moitos que din apoiar a liberdade de creación no mundo, na sua casa teñen todo por barrer), pregunteille de novo que se non era un contrasentido primeiro expoñer mundo adiante e despois en Madri.
E enton comezou a mirar para os lados, tentando atopar unha resposta, seguramente nas paredes pintadas de branco casto.
Pero non a atopou, e dixome.
“si, asi e”.
Asi que espeteille que en Dublin non tiveron problema par ver meu traballo.
Quedou pampa, e inda me deu tempo a darlle referentes concretos, por se dubidaba.
Claro, detalles asi sei que non soen contarse, pero e que non teño porque aturalo. Eu son o primeiro en ser comprensivo, posto que sei o complicadas que son algunhas cousas, os intereses que hay polo medio, e o mérito que ten sacar exposicións adiante, pero e que levo cinco anos asi (inda me lembro do cGac cando rexeitaron unha exposicion que lles propuxen en 1999 . Agardo que teñan a decencia de polo menos dicir que seus motivos terán , pero que non volten a afirmar da carencia que ten nosa terra de artistas).
E tamén teria que engadir que eu non son o único -a unica-, moitas e moitos pasan por isto, non estou dicindo ser millor nen peor que ninguén, máis se concreto e para comenzar a comentar o que non chega o público en xeral . Toda a vida traballando nalgo, e din que non e suficiente, que madri para arriba e para abaixo. E en madri, veña a falar de fora, polo que teóricamente un nunca fara nada, nen fora, nen en madri, nen na sua terra.
Pero velaqui que as veces somos quen de desafiar o sistema, e chegar o final sen pasar polo medio -madri- .
Pois naquel intre, visto que eran poucos argumentos, espetoume “si, e que os españois somos asi”.
Eu quedei un chisco abraiado, vindoseme por terra o merito que lles asignaba por apostar por unha exposición que non e fácil de dar a coñecer, de xeito que resposteille ” xa, o millor debe ser que non son moi español”.
E asi foi a cousa, e non fun eu o que chegara a esa conclusión.
Todo resúmese en que sempre poñen barreiras que teóricamente nunca poderas sobrepasar, ou que pasaras estas cando xa e tarde. E velaqui o resultado se fas antes de tempo os deberes: e todo mintira.
Asi que despois de falar un anaco máis con esta persoa, e dicirme que si , que o millor botábanlle un ollo o proxecto, sain pola porta pensando en que se me din que non, cousa que sempre respetei e que nunca entro a valorar, eles o perden.
Como dixen doutra vez, a este paso sera cousa de probar sorte por Xapon ou Rusia. Máis que mérito hay niso. Se un non logra conectar coa sua xente, ¿de que sirve irse polo mundo adiante?
E así foi unha destas aventuras botandolle unha ollada a photoEspaña. O millor non era mala idea facer un certame galego, vistos que no de madri so teremos entrada indome a Urbequistán.
E agora que caio se vou a Urbequistan e enton abrenme as portas, ¿para cando se supon que terei espacio cos meus traballos galegos?
Vaia vaia, recoñezo que non me da a cabeza para tanto. Voume tomar auga, que hay 42 graos , e quedara para as lembranzas o uso da terceira persoa por parte das galerias

Comments:|Comentarios

Barnikel on 30/06/2004

Un nunca é profeta na súa terra, xa o sabes. É ben triste que teñas que acadar a fama fóra antes de ser recoñecido na casa, pero se o fas, cando voltes ó lar e che fagan homenaxes, lémbrate do que sintes ahora e cágate neles no medio do brindis da cerimonia. Que moitos son os que baixan os pantalóns e esquecen todo o que pasaron.

Os comentarios están pechados.