pequeno ensaio sobre os contra-argumentos das miñocas

Ben.
Consideración, desconsideración.
Becas.
¿Reminiscencias do pasado?
Quen sabe.
Xa non e reclamado coma dereito.
A educación e para todas, para todos.
Logo todos teñen dereito a educación.
Logo todos poden ter acceso a educación.
Logo xa comezamos os erros.
Non todos os que queren, teñen acceso a educación.
E ante este argumento oponse ún contra-argumento.
“as cousas son así e máis persoas teñen ese problema, e a historia de cadaquén e longa, e..”
Utilizase iso sen pensalo realmente.

Porque de feito moitas persoas teñen ese problema, pero que digo que moitas…que digo… todos, tódalas persoas que queren, non son as que teñen acceso.
E sen embargo paradóxico que as persoas que utilizan este contra-argumento, soen ser xeralmente persoaas que nunca tiveron problema para acceder a calquer nivel do eido educativo.
E, por tanto, un argumento-vergoña,
un argumento que quere tapar a sensación de culpabilidade.
Si , culpabilidade.
Non digo, polo menos inda non dixen, que ditas persoas sexan culpables de algo, máis e probable que ante a pregunta antes referida, queda patente no outro interlocutor, a sensación de valeiro e ignorancia, por ter que pasar a unha introducción así.
A situación vóltase máis agresiva, e sóltase o contra-argumento, e a guerra, inda sen pretendelo, está asegurada.

E así e coma a parte máis feble, porque non esquezamos, todo comeza cun inocente argumento da ventaxa do acceso os estudios, remata ante un ” non queiras estar a un nivel superior, mantente o teu nivel….o nivel da tua clase”.
E por tanto e educación unha ferramenta de distinción clasista? parece ser.
Solucións?
Vivir moito.
Cando vas probando tódolos argumentos, probandoos na tua vida, chegas a unha conclusión.
Contra-argumentos coma o citado anteriormente, son unha carallada, imbécil, e sobre todo, inútil, por todo o que pecha de superficial e de negativo.
E coma entón, tentar o diálogo co contra-argumento?
Coma xa dixen, a experiencia de un feixe de armas contra-argumentais, sobre todo se estas experiencias parten de supostos abertos o faio. O que e un anti-valor na nosa sociedade. E unha socieade tan preocupada polo éxito, que o fracaso, inda como ferramenta para chegar o éxito, e denostado. Comezase a estudiar linux ou outros sistemas operativos que tiveron éxito, comezase a estudialos nas facultades de economías, e eu digo que non se trata de cambiar a etiqueta da caixa, tratase da cultura do fracaso, a que ten éxito: se linux e agora o que é , e gracias o estar aberto os faios, e a enmendalos, non a tapalos.
Contra-argumentos coma o citado, son perigosos, pois son incoherentes (son a descripción dunha inexperiencia que quere ser experiencia.
E remata en macroincoherencias sociais. (E dicil, a nivel macroeconómico, macrosocial, etc).
Todo o que leve dito, que inda que poida parecer complexo, e extremadamento sinxelo para unha persoa educada na nosa sociedade occidental ( a mesma que é un ser adulto coma tal non os quince anos coma antes, senon os trinta. Coido que isto require outro ensaio: a nosa sociedade tel tan complexidade que e chegaremos o punto de ser nenos na nosa sociedade, e iso vese claremente nas cidades, na abundancia de tantos locais con grandes lunas, paredes brancas e camareiros vestidos de negro, reminiscencias dunha infancia sen gozo), unha sociedade coma a nosa, que economiza en valores e perdeu a capacidade de asombro.
Un exemplo sinxelo que parte do argumento e contra-argumento do principio: as becas.
As becas son ese elemento que inda que xa conseguiu ser recoñecido na sociedade coma icono, non foi así coma obxeto de uso.
E gostaría de seguir de xeito lixeiro con este argumento, pero velaquí que quen saltou a xeito de repetición e sen ter sequera matinado nel, o contra-argumento, agora coa carraxe da batalla perdida, dirá outro super-contra-argumento, coma

” e acaso algo funciona de verdade nesta sociedade?”

Deixarei a crítica deste super-contra-argumento para despois, agora seguirei o rego.
Se o primeiro contra-argumento e malo, este e peor, inda peor.
E inda máis imbécil, máis idiota, máis estúpido.
E ir contra a propio argumentación: se quen salta con ese argumento (neste caso un super-contra-argumento por estar frustrado), precisamente e alguén da sociedade quen o propon: e o argumentador, e como tal, pertence a ela.
E o que fai, cal sorte non de super-home nietzsiano, senon de infra-miñoca conservadora.
Parecen longas todas estas liñas, máis pode verse de cheo coma somos nos os que procesamos, normalmente de xeito inconsciente e en décimas de segundo, toda esta fraga de datos, de iconos, de argumentos.
Iso ten a sua razón de ser, por economía dna comunicación, máis o problema ben dado en situacións nas que o referente non se corresponde co referido, facendo así unha fagocitación da realidade.
Iso e pésimo, posto que así os valores, e os significantes creados para coñecer a realidade, non se corresponden cunha realidade, senon cunha invención.
E se máis e máis persoass seguen no camiño de utilizar esa invención coma realidade, todo tornará nun dedo acusador contra os que vexan e falen da realidade.

¿ Cal e oa sua vez a resposta ante o segundo exemplo de contra-argumento de infra-miñoca?

As bibliotecas

Chegas, colles un libro e eo lees.
Con cousas así, vemos un avance real na sociedade.

No caso das becas, e algo a medio rematar, nesta sociedade que voltou a enfermar e segue sen querer reparar definitivamente esta parte.

Comments:|Comentarios

Agremon on 09/07/2004

Gustoume. Como facelo chegar á xente? Á non interesada? Á que ten outra estructura montada que lle impide ver cousas evidentes? Á que por estar montada na súa propia vida non ten máis que olleras para o resto? ‘A que só le alg que outro ‘relato do verán’? Á que non le, mira sen ver?

Os comentarios están pechados.