o funil dourado

Hoxe , preto de onde eu estaba comendo uns esparragos con tomate e unhas leitugas, declarouse un incendio.
A 500 metros.
Non e que fose pequeno, pero tampouco ia rematar o mundo.
E eu seguin como se tal.
E o chegar a noite, puxen o telexornal de tve1, de telecinco, de antena tres, e de telemadri.
Deume algo de impresión, porque so falaban do incendio.
E dixenme, “isto foi como sempre pensei”.
Asi e, non e que fora moito, pero lembreime de moitas noticias importantes na Galiza inda a nivel “español” -non entro agora en politica- , e que non saian.
E un incendio nunha casa vella, sae.
Non ten sentido.
E dicir, se sae e porque estaba preto de onde estan os representantes da xente (congreso), máis non esta en proporcion o que puxeron e o que foi.
E coma tamen vivin en primeira persoa moitas cousas que pasaron en Galicia, e que as veces NUNCA chegaron a sair, non entendo isto. Cousas asi son unha declaración de independenza máis forte que calquer cousa escrita por Daniel.
Eu a noite vou tomar algo de empana de Carral que atopei por aqui.
E penso.
Un funil.
Un funil dourado, barroco, con policromia figurativa nos bordes.
En Madri hay boa xente, pero uns cantos , e sobre todo, institucionalmente, isto e un gran funil dourado.
A ver se un dia falan do que pasa na terra.

Os comentarios están pechados.